”பெரிய கோட்டையை ஒரே பார்வையில் பார்க்க முடியாது” – மிலன் குந்தேரா

பேட்டி : கிறிஸ்டியன் சால்மன்

தமிழில் : எச்.முஜீப் ரஹ்மான்

---

இந்த நேர்காணல் 1983 இலையுதிர்காலத்தில் பாரிஸில் மிலன் குந்தேராவுடன் பல சந்திப்புகளின் மூலம் உருவானது. அவரது மொன்ட்பர்னாஸ் அருகிலுள்ள சிறிய மாடி வீட்டில், அவர் அலுவலகமாகப் பயன்படுத்தும் ஒரு சிறு அறையில் நாங்கள் பேசினோம். அந்த அறையில் தத்துவம் மற்றும் இசை பற்றிய புத்தகங்கள், பழைய தட்டச்சு இயந்திரம் மற்றும் ஒரு மேசை இருந்தன. அது பிரபல எழுத்தாளரின் அறையை விட மாணவர் அறை போலத் தோன்றியது. சுவரில் இரண்டு புகைப்படங்கள் இருந்தன: ஒன்று அவரது தந்தை, ஒரு பியானோ கலைஞர், மற்றொன்று செக் இசையமைப்பாளர் லியோஸ் ஜானசெக், அவரை குந்தேரா மிகவும் மதிக்கிறார்.

நாங்கள் பிரெஞ்சு மொழியில் நீண்ட, சுதந்திரமான உரையாடல்களை நடத்தினோம். டேப் ரெக்கார்டருக்குப் பதிலாக, தட்டச்சு இயந்திரம், கத்தரிக்கோல் மற்றும் பசை பயன்படுத்தினோம். பல திருத்தங்களுக்குப் பிறகு, இந்த உரை உருவானது.

குந்தேராவின் புதிய புத்தகம் தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் மிகவும் பிரபலமானது. ஆனால், புகழ் அவரை சங்கடப்படுத்துகிறது. “வெற்றி என்பது ஒரு பயங்கரமான பேரழிவு, வீட்டில் ஏற்படும் தீயை விட மோசமானது” என்று மால்கம் லோரி கூறியதை குந்தேரா ஒப்புக்கொள்கிறார். ஒருமுறை, அவரது நாவல் பற்றி பத்திரிகைகளில் வந்த கருத்துகள் குறித்து நான் கேட்டபோது, அவர், “நான் என்னை அதிகமாக உணர்ந்துவிட்டேன்!” என்றார்.

குந்தேரா தன்னைப் பற்றிப் பேச விரும்பவில்லை. இது, விமர்சகர்கள் எழுத்தாளரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, அரசியல் ஆகியவற்றை மையப்படுத்துவதற்கு எதிரான அவரது எதிர்ப்பாகத் தெரிகிறது. “தன்னைப் பற்றிப் பேசுவதை வெறுப்பது தான் நாவல் கவிதையிலிருந்து வேறுபடுத்துகிறது” என்று அவர் Le Nouvel Observateur இதழிடம் கூறினார். தன்னைப் பற்றிப் பேச மறுப்பது, இலக்கியப் படைப்புகளையும் நாவலின் கலை வடிவத்தையும் மையமாக வைப்பதற்கு ஒரு வழியாகும்.

நீங்கள் ராபர்ட் முசில் மற்றும் ஹெர்மன் ப்ரோச் போன்ற வியன்னா எழுத்தாளர்களுடன் நெருக்கமாக உணர்கிறீர்கள் என்று கூறியுள்ளீர்கள். ப்ரோச், உளவியல் நாவலின் காலம் முடிந்துவிட்டதாகவும், அதற்குப் பதிலாக “பல வரலாற்று” நாவல் வரவேண்டும் என்றும் நம்பினார். நீங்களும் இதை நம்புகிறீர்களா?

முசில் மற்றும் ப்ரோச் நாவலை மிக உயர்ந்த பொறுப்பு கொண்டதாகக் கருதினர். அவர்கள் நாவலை, மனிதன் உலகை முழுமையாகக் கேள்வி கேட்கக்கூடிய இடமாகப் பார்த்தார்கள். நாவல், கவிதை, கற்பனை, தத்துவம், கட்டுரை ஆகியவற்றை ஒருங்கிணைக்கும் ஒரு சக்தி வாய்ந்த கலை என்று நம்பினர். ப்ரோச் தனது கடிதங்களில் இதைப் பற்றி ஆழமாகப் பேசியுள்ளார். ஆனால், “பல வரலாற்று நாவல்” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தி தனது நோக்கத்தை தவறாக வெளிப்படுத்தியதாக நான் நினைக்கிறேன்.

எடுத்துக்காட்டாக, ஆஸ்திரிய எழுத்தாளர் அடல்பர்ட் ஸ்டிஃப்டர் 1857இல் வெளியிட்ட டெர் நாச்சோமர் [இந்திய கோடைக்காலம்] என்ற நாவல் உண்மையில் ஒரு பல வரலாற்று நாவலாகும். இது புவியியல், தாவரவியல், விலங்கியல், கைவினை, ஓவியம், கட்டிடக்கலை பற்றிய தகவல்களால் நிரம்பியது. ஆனால், இந்தப் பெரிய அறிவுத் தொகுப்பு மனிதனையும் அவனது வாழ்க்கையையும் கவனிக்கத் தவறிவிட்டது. அதனால், இது ஒரு நாவலாக இருந்தாலும், நாவலின் தனித்தன்மையை இழந்துவிட்டது.

ப்ரோச் இப்படி இல்லை. அவர் “நாவல் மட்டுமே கண்டுபிடிக்கக்கூடிய” ஆழமான உண்மைகளை ஆராய முயன்றார். “நாவல் அறிவு” என்பது மனித இருப்பைப் பற்றியது. எனவே, “பல வரலாற்று” என்ற சொல், இருப்பைப் பற்றி வெளிச்சம் போடுவதற்கு அனைத்து அறிவையும் ஒருங்கிணைப்பது என்று புரிந்து கொள்ளப்பட வேண்டும். இந்த அணுகுமுறை எனக்கு மிகவும் நெருக்கமானது.

நீங்கள் Le Nouvel Observateur இதழில் எழுதிய ஒரு நீண்ட கட்டுரை, பிரெஞ்சு மக்கள் ஹெர்மன் ப்ரோச் என்ற எழுத்தாளரை மீண்டும் கவனிக்க வைத்தது. நீங்கள் அவரைப் பற்றி மிக உயர்வாகப் பேசுகிறீர்கள், ஆனால் சில விமர்சனங்களையும் முன்வைக்கிறீர்கள். கட்டுரையின் முடிவில், “எல்லா சிறந்த படைப்புகளும், சிறந்தவை என்பதால், ஓரளவு முழுமையற்றவை” என்று எழுதியுள்ளீர்கள்.

ப்ரோச் நமக்கு உத்வேகம் தருபவர், அவர் செய்தவற்றாலும், அவர் அடைய நினைத்து அடைய முடியாதவற்றாலும். அவரது படைப்புகளின் முழுமையற்ற தன்மை, புதிய இலக்கிய வடிவங்களின் தேவையைப் புரியவைக்கிறது:

1. தேவையில்லாதவற்றை நீக்குவது, ஆனால் நவீன உலகின் சிக்கலான மனித இருப்பைத் தெளிவாகக் காட்டுவது.

2. தத்துவம், கதை, கனவு ஆகியவற்றை ஒரே படைப்பாக இணைப்பது.

3. கற்பனையும், விளையாட்டுத்தனமும், முரண்பாடுகளும் கொண்ட ஒரு புதிய வகை கட்டுரை எழுதுவது.

இந்த மூன்று புள்ளிகளும் உங்கள் முழு இலக்கிய அணுகுமுறையை விளக்குவது போல் தெரிகிறது.

நாவலை மனித இருப்பை வெளிப்படுத்தும் ஒரு பல்துறை கலை வடிவமாக மாற்ற, “எலிப்சிஸ்” (தேவையற்றவற்றை தவிர்க்கும்) நுட்பத்தில் தேர்ச்சி பெற வேண்டும். இல்லையெனில், நாவல் முடிவற்ற நீளத்தில் சிக்கிவிடும். உதாரணமாக, முசிலின் The Man Without Qualities எனக்கு மிகவும் பிடித்த நாவல்களில் ஒன்று. ஆனால், அதன் முடிவற்ற, முடிக்கப்படாத விரிவை முழுமையாக ரசிக்க முடியாது. ஒரு பெரிய கோட்டையைக் கற்பனை செய்யுங்கள், அதை ஒரே பார்வையில் பார்க்க முடியாது. ஒன்பது மணி நேரம் நீடிக்கும் இசை நிகழ்ச்சியை நினைத்துப் பாருங்கள். மனிதனுக்குச் சில வரம்புகள் உள்ளன—நினைவாற்றல், விகிதாச்சாரம்—இவற்றை மீறக் கூடாது. ஒரு நாவலைப் படித்து முடிக்கும்போது, அதன் ஆரம்பத்தை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். இல்லையெனில், நாவல் தனது வடிவத்தையும் தெளிவையும் இழந்துவிடும்.

உங்கள் சிரிப்பு மற்றும் மறத்தல் புத்தகம் ஏழு பகுதிகளைக் கொண்டது. இவற்றை நீங்கள் எளிமையாக எழுதாமல், முழு நீளத்தில் எழுதியிருந்தால், ஏழு தனித்தனி நாவல்களாக எழுதியிருக்கலாம்.

ஆனால், ஏழு தனி நாவல்களை எழுதியிருந்தால், “நவீன உலகில் மனித இருப்பின் சிக்கல்களை” ஒரே புத்தகத்தில் காட்ட முடியாது. அதனால்தான் எலிப்சிஸ் கலை மிக முக்கியம். எப்போதும் நேரடியாக மையத்தை அடைய வேண்டும். இதற்கு உதாரணமாக, செக் இசையமைப்பாளர் லியோஸ் ஜானசெக்கை நினைக்கிறேன். அவர் நவீன இசையின் மாஸ்டர். இசையை அதன் இன்றியமையாத பகுதிகளாக மாற்ற வேண்டும் என்ற அவரது அணுகுமுறை புரட்சிகரமானது. இசையில் பல நுட்பங்கள் உள்ளன—கருப்பொருள்கள், மாறுபாடுகள், ஆர்கெஸ்ட்ரேஷன் போன்றவை. இவை கணினி மூலமும் செய்யப்படலாம். ஆனால், ஜானசெக் இந்தத் தானியங்கி முறைகளை உடைத்தார். மாற்றங்களுக்குப் பதிலாக எளிமையான ஒத்திசைவு, மாறுபாடுகளுக்குப் பதிலாக மீண்டும் மீண்டும் கூறுதல்—எப்போதும் அத்தியாவசியமானவற்றை மட்டும் வைத்தார். நாவலிலும் இதே அணுகுமுறை தேவை. தேவையற்ற விளக்கங்கள், விவரிப்புகளைத் தவிர்த்து, மையத்தை நோக்கிச் செல்ல வேண்டும். இதுவே எனது நோக்கமும், ஜானசெக்கின் நோக்கமும் ஆகும்.

நீங்கள் குறிப்பிட்ட இரண்டாவது கலை வடிவம் “நாவல் எதிர்முனை” (கவுண்டர் பாய்ண்ட்). இதைப் பற்றி விளக்க முடியுமா?

நாவல் ஒரு பெரிய அறிவுத் தொகுப்பு என்ற எண்ணம், “பாலிஃபோனி” (பல குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் ஒலிப்பது) என்ற சிக்கலை உருவாக்குகிறது. இது இன்னும் முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை. உதாரணமாக, ப்ரோச்சின் The Sleepwalkers நாவலின் மூன்றாம் பகுதியைப் பாருங்கள். இது ஐந்து வெவ்வேறு கூறுகளால் ஆனது:

1. மூன்று முக்கியக் கதாபாத்திரங்களின் (பசெனோவ், எஸ்ச், ஹுகுனேவ்) கதை.

2. ஹன்னா வெண்டிலிங்கின் தனிப்பட்ட கதை.

3. இராணுவ மருத்துவமனை வாழ்க்கையின் விளக்கம்.

4. ஒரு சால்வேஷன் ஆர்மி பெண்ணின் கதை (வசனத்தில்).

5. மதிப்புகள் தாழ்வது பற்றிய தத்துவக் கட்ட கட்டுரை.

ஒவ்வொரு பகுதியும் அருமையாக இருந்தாலும், இவை ஒரே நேரத்தில் கையாளப்படும்போது ஒரு ஒருங்கிணைந்த அமைப்பாக இல்லை. அவை தனித்தனியாகவே உள்ளன, உண்மையான பாலிஃபோனியாக இல்லை.

பாலிஃபோனி என்ற இசை உருவகத்தை நாவலுக்குப் பயன்படுத்துவது, நாவலால் நிறைவேற்ற முடியாத கோரிக்கைகளை வைப்பது போல இல்லையா?

நாவல் வெளிப்புறக் கூறுகளை இரண்டு வழிகளில் இணைக்க முடியும். உதாரணமாக, டான் குயிக்சோட் நாவலில், கதாநாயகன் பயணத்தின்போது பலரைச் சந்திக்கிறார், அவர்களின் கதைகள் நாவலில் செருகப்படுகின்றன. இது 17, 18ஆம் நூற்றாண்டு நாவல்களில் பொதுவாக இருந்தது. ஆனால், ப்ரோச், ஹன்னா வெண்டிலிங்கின் கதையை முக்கியக் கதையுடன் இணைக்காமல், இரண்டையும் ஒரே நேரத்தில் விரிக்கிறார். சார்த்ரே (The Reprieve) மற்றும் டோஸ் பாஸோஸ் இதே முறையைப் பயன்படுத்தினர். ஆனால் அவர்கள் ஒரே மாதிரியான கதைகளை இணைத்தனர், ப்ரோச்சைப் போல வேறுபட்ட கூறுகளை அல்ல. அவர்களின் அணுகுமுறை இயந்திரத்தனமாகவும், கவித்துவமற்றதாகவும் இருக்கிறது.

“பாலிஃபோனி” அல்லது “எதிர்முனை” (counterpoint) என்ற சொற்கள் இதை விவரிக்கச் சிறந்தவை. இசை ஒப்புமை இங்கு பயனுள்ளது. The Sleepwalkers நாவலில் என்னைத் தொந்தரவு செய்யும் முதல் விஷயம், ஐந்து கூறுகளும் சமமாக இல்லை. இசையில், பாலிஃபோனியில் எல்லாக் குரல்களும் சமமாக இருக்க வேண்டும். ஆனால், ப்ரோச்சின் நாவலில், முதல் கூறு (எஸ்ச் மற்றும் ஹுகுனேவின் கதை) மற்றவற்றை விட பெரிய இடத்தைப் பிடிக்கிறது, மற்ற கூறுகளைத் துணைப் பொருளாக மாற்றுகிறது. இரண்டாவது சிக்கல், ஹன்னா வெண்டிலிங்கின் கதை அல்லது மதிப்புகள் பற்றிய கட்டுரை தனித்து நின்றாலும், அவை தனித்தன்மையை இழக்காது. ஆனால், உண்மையான பாலிஃபோனியில், ஒரு கூறு இல்லாமல் மற்றவை முழுமையடையாது.

எனது பார்வையில், நாவல் பாலிஃபோனிக்கு இரண்டு முக்கியத் தேவைகள் உள்ளன:

1. எல்லாக் கூறுகளும் சமமாக இருக்க வேண்டும்.

2. ஒரு கூறு இல்லாமல் மற்றவை முழுமையடையாது.

எனது சிரிப்பு மற்றும் மறத்தல் புத்தகம் நாவலின் மூன்றாம் பகுதியான “தேவதைகள்” பகுதியை முடித்தபோது, நான் மிகவும் பெருமைப்பட்டேன். ஏனெனில், பல கூறுகளை ஒருங்கிணைக்கும் புதிய வழியைக் கண்டுபிடித்ததாக உணர்ந்தேன். அந்தப் பகுதி பின்வரும் கூறுகளால் ஆனது:

1. இரண்டு மாணவிகள் மற்றும் அவர்களின் மிதவை (levitation) பற்றிய கதை.

2. எனது சுயசரிதை கதை.

3. ஒரு பெண்ணியப் புத்தகத்தைப் பற்றிய விமர்சனக் கட்டுரை.

4. தேவதை மற்றும் பிசாசு பற்றிய கட்டுக்கதை.

5. பால் எலுவார்ட் ப்ராக் மீது பறப்பது பற்றிய கனவு விவரிப்பு.

இந்தக் கூறுகள் ஒவ்வொன்றும் மற்றவற்றை விளக்குகிறது. ஒரு கூறு இல்லாமல் மற்றவை முழுமையடையாது. அவை அனைத்தும் ஒரே கருப்பொருளை ஆராய்கின்றன: “தேவதை என்றால் என்ன?”

அதேபோல், ஆறாவது பகுதியான “தேவதைகள்” இதில் உள்ளது:

1. தமினாவின் மரணம் பற்றிய கனவு விவரிப்பு.

2. என் தந்தையின் மரணம் பற்றிய சுயசரிதை விவரிப்பு.

3. இசையியல் பற்றிய சிந்தனைகள்.

4. ப்ராக் நகரில் மறதியின் தொற்றுநோய் பற்றிய சிந்தனைகள்.

என் தந்தையின் மரணத்திற்கும், தமினாவை குழந்தைகள் சித்திரவதை செய்ததற்கும் என்ன தொடர்பு? இதை Lautréamont-இன் உருவகத்துடன் ஒப்பிடலாம்: “ஒரு தையல் இயந்திரமும் குடையும் ஒரு அட்டவணையில் சந்திக்கின்றன.” நாவல் பாலிஃபோனி என்பது வெறும் நுட்பம் அல்ல, கவிதை. இலக்கியத்தில் இதற்கு வேறு உதாரணம் இல்லை, ஆனால் அலைன் ரெஸ்னாய்ஸின் சமீபத்திய படங்களில் இந்த எதிர்முனைக் கலை அற்புதமாக உள்ளது.

தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் நாவலில் பாலிஃபோனி (நாவல் எதிர்முனை) குறைவாகவே தெரிகிறது.

அதுதான் என் நோக்கம். அந்த நாவலில், கனவு, கதை, சிந்தனைகள் ஆகியவை பிரிக்க முடியாத, இயல்பான ஓட்டத்தில் ஒன்றாக இணைய வேண்டும் என்று விரும்பினேன். ஆனால், பகுதி ஆறில் பாலிஃபோனி மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அங்கு, ஸ்டாலினின் மகனின் கதை, இறையியல் சிந்தனைகள், ஆசியாவில் ஒரு அரசியல் நிகழ்வு, பாங்காக்கில் ஃபிரான்ஸின் மரணம், போஹேமியாவில் தாமஸின் இறுதிச் சடங்கு ஆகியவை ஒரே கேள்வியால் இணைக்கப்பட்டுள்ளன: “கிட்ச் என்றால் என்ன?” இந்தப் பலகுரல் பகுதிதான் நாவலின் மையத் தூண். இது நாவலின் கட்டமைப்பு ரகசியத்தின் திறவுகோல் ஆகும்.

தி ஸ்லீப்வாக்கர்ஸ் நாவலில் உள்ள “மதிப்புகளின் தாழ்வு” குறித்த கட்டுரையை நீங்கள் “புதுமையான கட்டுரை” என்று அழைத்து, அதில் சில குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டியுள்ளீர்கள்.

அது ஒரு அற்புதமான கட்டுரை!

ஆனால், அதை நாவலில் இணைத்த விதத்தில் உங்களுக்குச் சந்தேகம் உள்ளது. ப்ரோச் தனது விஞ்ஞான மொழியை விட்டுவிடவில்லை, மேலும் மான் அல்லது முசில் போல ஒரு கதாபாத்திரத்தின் பின்னால் மறையாமல், நேரடியாகத் தனது கருத்துகளை வெளிப்படுத்துகிறார். இதுதானே ப்ரோச்சின் உண்மையான பங்களிப்பு மற்றும் புதிய சவால்?

ஆமாம், அவர் தனது தைரியத்தை நன்கு உணர்ந்திருந்தார். ஆனால், இதில் ஒரு ஆபத்தும் உள்ளது. அவரது கட்டுரை நாவலின் “உண்மை” அல்லது மையக் கருத்தாகப் பார்க்கப்படலாம். இதனால், நாவலின் மற்ற பகுதிகள் வெறும் விளக்கங்களாக மாறிவிடும் ஆபத்து உள்ளது. இது நாவலின் சமநிலையைக் குலைக்கும். கட்டுரையின் உண்மை மிகவும் கனமாகி, நாவலின் நுட்பமான கட்டமைப்பைச் சிதைக்கலாம். ப்ரோச் ஒரு தத்துவ ஆய்வறிக்கையை விளக்க விரும்பவில்லை, ஆனால் அவரது நாவல் அப்படிப் புரிந்து கொள்ளப்படலாம்.

நாவலில் ஒரு கட்டுரையை இணைப்பது எப்படி? ஒரு முக்கிய உண்மையை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும்: ஒரு சிந்தனை நாவலில் சேர்க்கப்படும்போது, அது மாறிவிடுகிறது. நாவலுக்கு வெளியே, ஒரு தத்துவஞானி அல்லது அரசியல்வாதி தனது கருத்துகளை உறுதியாகச் சொல்கிறார். ஆனால், நாவல் என்பது விளையாட்டு மற்றும் கற்பனையின் இடம். அதனால், நாவலுக்குள் உள்ள சிந்தனைகள் கற்பனையானவை, உறுதியானவை அல்ல.

ஒரு நாவலாசிரியர் தனது தத்துவத்தை நாவலில் வெளிப்படையாகவும் உறுதியாகவும் சொல்லும் உரிமையை ஏன் இழக்க வேண்டும்?

ஏனெனில், நாவலாசிரியருக்கு உறுதியான தத்துவம் இல்லை! மக்கள் செக்கோவ், காஃப்கா, முசில் ஆகியோரின் தத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசுவார்கள். ஆனால், அவர்களின் எழுத்துகளில் ஒரு ஒத்திசைவான தத்துவத்தைக் கண்டுபிடிக்க முயற்சியுங்கள்! அவர்கள் தங்கள் குறிப்பேடுகளில் எழுதும்போதும், அவை வெறும் அறிவுப் பயிற்சிகள், முரண்பாடுகளுடன் விளையாடுவது அல்லது கற்பனைகளாகவே இருக்கும், உறுதியான தத்துவமாக இல்லை. தத்துவவாதிகள் தங்கள் கருத்துகளை விளக்க நாவலைப் பயன்படுத்துவது போலி நாவல்கள் தான். வால்டேரோ, காமுஸோ “நாவல் மட்டுமே கண்டுபிடிக்கக்கூடிய” உண்மைகளைக் கண்டறியவில்லை.

ஒரே விதிவிலக்கு, டிடெரோவின் Jacques le Fataliste. அது ஒரு அதிசயம்! ஒரு தீவிர தத்துவஞானி, நாவலில் விளையாட்டுத்தனமான சிந்தனையாளராக மாறுகிறார். அந்த நாவலில் ஒரு உறுதியான வாக்கியம் கூட இல்லை—எல்லாமே விளையாட்டு. அதனால்தான் பிரான்ஸில் இந்த நாவல் குறைவாக மதிப்பிடப்படுகிறது. Jacques le Fataliste பிரான்ஸ் இழந்தவற்றைப் பிரதிபலிக்கிறது, ஆனால் மீட்க மறுக்கிறது. பிரான்ஸில், படைப்புகளை விட கருத்துகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்படுகிறது. இந்த நாவலைக் கருத்துகளாக மொழிபெயர்க்க முடியாது, எனவே கருத்துகளின் தாயகத்தில் இதைப் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

ஜோக் நாவலில், ஜரோஸ்லாவ் ஒரு இசைக் கோட்பாட்டை உருவாக்குகிறார். அது கற்பனையாகத் தெரிகிறது. ஆனால் தி புக் ஆஃப் லாஃப்ட்டர் அண்ட் ஃபார்கெட்டிங் நாவலில் உள்ள இசையியல் சிந்தனைகள் உங்களுடையவை. இவை கற்பனையானவையா, உறுதியானவையா என்பதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?

இது தொனியைப் பொறுத்தது. என் சிந்தனைகள் விளையாட்டுத்தனமாகவோ, முரண்பாடாகவோ, ஆத்திரமூட்டுவதாகவோ, சோதனையாகவோ, கேள்வி எழுப்புவதாகவோ இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். உதாரணமாக, தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் நாவலின் ஆறாவது பகுதியான “தி கிராண்ட் மார்ச்” கிட்ச் பற்றிய ஒரு கட்டுரை. அதில், கிட்ச் என்பது மலத்தை மறுப்பது என்று விளக்குகிறேன். இந்தச் சிந்தனை எனக்கு மிக முக்கியமானது. இது என் அனுபவம், படிப்பு, ஆர்வத்தின் அடிப்படையில் உருவானது. ஆனால், இதன் தொனி தீவிரமானது இல்லை; அது ஆத்திரமூட்டுவதாக உள்ளது. இந்தக் கட்டுரை நாவலுக்கு வெளியே இருக்க முடியாது. இது முற்றிலும் நாவலுக்கே உரிய சிந்தனை.

உங்கள் நாவல்களின் பலகுரல் (பாலிஃபோனி) கனவு-கதைகளையும் உள்ளடக்கியது. லைஃப் இஸ் எல்ஸ்எவர் நாவலின் இரண்டாம் பகுதி, தி புக் ஆஃப் லாஃப்ட்டர் அண்ட் ஃபார்கெட்டிங் நாவலின் ஆறாவது பகுதி, மற்றும் தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் நாவலில் தெரேசாவின் கனவுகள் இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகள்.

கனவுகளைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வது எளிது, ஏனெனில் மக்கள் அவற்றில் குறியீட்டு அர்த்தங்களைத் தேடுகிறார்கள். தெரேசாவின் கனவுகளில் புரிந்துகொள்ள எதுவும் இல்லை. அவை மரணத்தைப் பற்றிய கவிதைகள். அவற்றின் அர்த்தம், தெரேசாவை மயக்கும் அழகில் உள்ளது. காஃப்காவைப் படிக்கும்போது, மக்கள் அவரைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கிறார்கள், ஆனால் அவரது கற்பனையில் தங்களை இழந்து விடுவதற்குப் பதிலாக, குறியீடுகளைத் தேடி, “வாழ்க்கை அபத்தமானது” அல்லது “கடவுள் அடைய முடியாதவர்” போன்ற பொதுவான கருத்துகளை மட்டுமே கண்டுபிடிக்கிறார்கள். கற்பனையின் மதிப்பைப் புரிந்துகொள்ளாவிட்டால், குறிப்பாக நவீன கலையைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

நோவாலிஸ் இதை அறிந்திருந்தார். அவர் கனவுகளைப் புகழ்ந்தார், ஏனெனில் அவை “வாழ்க்கையின் ஒரே மாதிரியான தன்மையிலிருந்து நம்மைப் பாதுகாக்கின்றன” என்றும், “விளையாட்டு மகிழ்ச்சியால் தீவிரத்திலிருந்து விடுவிக்கின்றன” என்றும் கூறினார். நாவலில் கனவுகளின் பங்கை அவர் முதலில் புரிந்துகொண்டார். அவர் ஹென்ரிச் வான் ஆஃப்டெர்டிங்கன் நாவலின் இரண்டாம் பகுதியைக் கனவும் நிஜமும் பிரிக்க முடியாதவாறு எழுதத் திட்டமிட்டார். ஆனால், அவர் இறந்ததால், அந்தப் பகுதிக்குக் குறிப்புகள் மட்டுமே உள்ளன. நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, காஃப்கா இந்த லட்சியத்தை நிறைவேற்றினார். அவரது நாவல்கள் கனவும் நிஜமும் கலந்தவை—அவை கனவோ நிஜமோ அல்ல. காஃப்கா ஒரு அழகியல் புரட்சியைக் கொண்டுவந்தார்.

அவரை மீண்டும் செய்ய முடியாது, ஆனால் நோவாலிஸ் மற்றும் காஃப்காவைப் போல, நானும் கனவுகளையும், கனவு போன்ற கற்பனைகளையும் நாவலில் கொண்டுவர விரும்புகிறேன். ஆனால், என் வழி கனவு-நிஜக் கலவை இல்லை, மாறாக பலகுரல் மோதல். கனவு-கதை என்பது பாலிஃபோனியின் ஒரு கூறு மட்டுமே.

தி புக் ஆஃப் லாஃப்ட்டர் அண்ட் ஃபார்கெட்டிங் நாவலின் கடைசிப் பகுதியில் பாலிஃபோனி இல்லை, ஆனால் அது மிகவும் சுவாரஸ்யமான பகுதி. இது ஜனின் வாழ்க்கையில் சிற்றின்பச் சூழ்நிலைகளை விவரிக்கும் 14 அத்தியாயங்களைக் கொண்டது.

இதை இசைச் சொல்லில் “மாறுபாடுகளுடன் கூடிய தீம்” என்று அழைக்கலாம். தீம் என்பது, எல்லைக்கு அப்பால் செல்லும்போது விஷயங்கள் அர்த்தத்தை இழக்கின்றன. நம் வாழ்க்கை இந்த எல்லையை அணுகி, எப்போதும் அதைக் கடக்கும் ஆபத்தில் உள்ளது. 14 அத்தியாயங்கள், பொருளும் அர்த்தமின்மையும் சந்திக்கும் எல்லையில், சிற்றின்பத்தின் 14 மாறுபாடுகளை விவரிக்கின்றன.

நீங்கள் தி புக் ஆஃப் லாஃப்ட்டர் அண்ட் ஃபார்கெட்டிங் நாவலை “மாறுபாடுகளின் வடிவத்தில் நாவல்” என்று விவரித்தீர்கள். ஆனால், இது இன்னும் நாவலாகக் கருதப்படுமா?

இந்த நாவலில் செயல் ஒற்றுமை இல்லை, அதனால் இது பாரம்பரிய நாவல் போலத் தோன்றாது. பொதுவாக, மக்கள் ஒரு நாவலைச் செயல் ஒற்றுமையுடன் தொடர்புபடுத்துகிறார்கள். ஸ்டெர்ன் மற்றும் டிடெரோவின் ஜாக் லீ ஃபேடலிஸ்ட் போன்ற நாவல்கள் கூட இந்த ஒற்றுமையைச் சிறிது பலவீனப்படுத்தினாலும், ஒரு கதையை இணைக்கும் “சாக்கு” இருக்கிறது. ஆனால், தி புக் ஆஃப் லாஃப்ட்டர் அண்ட் ஃபார்கெட்டிங் நாவலில் அப்படி எந்தச் சாக்கும் இல்லை. இது கருப்பொருள்களின் ஒற்றுமை மற்றும் அவற்றின் மாறுபாடுகளால் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு நாவலா? ஆம். நாவல் என்பது கற்பனைப் பாத்திரங்கள் மூலம் இருப்பை ஆராயும் ஒரு தியானம். அதன் வடிவம் முற்றிலும் சுதந்திரமானது. ஆனால், நாவல் தனது வரலாறு முழுவதும் இந்தச் சுதந்திரத்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்தவில்லை. அது தன் சாத்தியங்களை இழந்துவிட்டது.

தி புக் ஆஃப் லாஃப்ட்டர் அண்ட் ஃபார்கெட்டிங் தவிர, உங்கள் மற்ற நாவல்கள் செயல் ஒற்றுமையை அடிப்படையாகக் கொண்டவை, ஆனால் தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் இதில் மிகவும் தளர்வாக உள்ளது.

ஆம், ஆனால் செயல் ஒற்றுமையை விட முக்கியமான வேறு ஒற்றுமைகள் உள்ளன: மனோதத்துவக் கேள்விகளின் ஒற்றுமை, மையக் கருப்பொருள்கள் மற்றும் அவற்றின் மாறுபாடுகள் (எடுத்துக்காட்டாக, தி ஃபேர்வெல் பார்ட்டியில் தந்தையின் கருப்பொருள்). முக்கியமாக, என் நாவல்கள் ஸ்கோன்பெர்க்கின் இசையில் உள்ள தொடர் குறிப்புகள் போல, சில மைய வார்த்தைகளால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளன. தி புக் ஆஃப் லாஃப்ட்டர் அண்ட் ஃபார்கெட்டிங் நாவலில் அவை: மறத்தல், சிரிப்பு, தேவதைகள், “லிட்டோஸ்ட்,” எல்லை. இந்த ஐந்து வார்த்தைகள் நாவலில் ஆராயப்பட்டு, வரையறுக்கப்பட்டு, இருப்பின் வகைகளாக மாற்றப்படுகின்றன. தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் நாவலில்: எடை, லேசான தன்மை, ஆன்மா, உடல், கிராண்ட் மார்ச், மலம், கிட்ச், இரக்கம், தலைச்சுற்றல், வலிமை, பலவீனம். இந்த வார்த்தைகள் தனித்தன்மை வாய்ந்தவை, மாற்ற முடியாதவை. மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், ஆனால் அவர்கள் “நல்ல நடை” என்ற பெயரில் மீண்டும் மீண்டும் வருவதைத் தவிர்க்க முயல்கிறார்கள்.

உங்கள் நாவல்கள் எல்லாம் ஏழு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பது கட்டிடக்கலை தெளிவைக் காட்டுகிறது.

எனது முதல் நாவல் ஜோக் முடிந்தபோது, அதில் ஏழு பகுதிகள் இருந்தது தற்செயலாகத் தோன்றியது. பின்னர், லைஃப் இஸ் எல்ஸ்எவர் எழுதும்போது, ஆறு பகுதிகளுடன் கிட்டத்தட்ட முடிந்திருந்தது, ஆனால் நான் திருப்தியடையவில்லை. திடீரென, கதாநாயகன் இறந்து மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நடக்கும் ஒரு கதையைச் சேர்க்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. இது “நடுத்தர வயது மனிதன்” என்ற ஆறாவது பகுதியாக மாறியது. இதனால் நாவலின் கட்டமைப்பு கச்சிதமானது. பின்னர், இந்த ஆறாவது பகுதி ஜோக் நாவலின் ஆறாவது பகுதியுடன் (“கோஸ்ட்கா”) ஒத்திருப்பதை உணர்ந்தேன். சிரிக்கக் கூடிய காதல்கள் முதலில் பத்துச் சிறுகதைகளாக இருந்தன. ஆனால் மூன்றை நீக்கியதால், அது தி புக் ஆஃப் லாஃப்ட்டர் அண்ட் ஃபார்கெட்டிங் நாவலின் கலவையை முன்னறிவித்தது. தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் எழுதும்போது, ஏழு என்ற எண்ணை உடைக்க முயன்றேன், ஆனால் முதல் பகுதி இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட வேண்டியிருந்தது. இவை மந்திர எண்ணின் மூடநம்பிக்கை அல்ல, ஆனால் ஒரு ஆழமான, உணர்வற்ற தேவையால் உந்தப்பட்டவை. என் நாவல்கள் ஏழு என்ற எண்ணை அடிப்படையாகக் கொண்ட கட்டமைப்பின் மாறுபாடுகள்.

ஏழு பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டிருப்பது, உங்கள் நாவல்களில் பல்வேறு கூறுகளை ஒருங்கிணைக்கும் உங்கள் நோக்கத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒவ்வொரு பகுதியும் தனித்தன்மையான உலகம். ஆனால், பகுதிகளை எண்ணிடப்பட்ட அத்தியாயங்களாக ஏன் பிரிக்க வேண்டும்?

அத்தியாயங்கள் ஒரு சிறிய உலகத்தை உருவாக்க வேண்டும், ஒப்பீட்டளவில் சுதந்திரமாக இருக்க வேண்டும். அதனால், அத்தியாயங்கள் தெளிவாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று நான் வெளியீட்டாளர்களை வலியுறுத்துகிறேன். அத்தியாயங்கள் இசையில் உள்ள அளவீடுகள் (measures) போல. சில பகுதிகளில் அத்தியாயங்கள் நீளமாகவும், சிலவற்றில் குறுகியதாகவும், சிலவற்றில் ஒழுங்கற்ற நீளமாகவும் இருக்கும். ஒவ்வொரு பகுதியும் இசையின் வேகத்தைக் (tempo) கொண்டிருக்கலாம்: மோடராடோ, ப்ரெஸ்டோ, ஆன்டே போன்றவை. லைஃப் இஸ் எல்ஸ்எவர் நாவலின் ஆறாவது பகுதி ஆன்டான்டே (அமைதியான, மனச்சோர்வான) வேகத்தில் உள்ளது. தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் நாவலின் கடைசிப் பகுதி பியானிசிமோ (மென்மையான) மற்றும் லெண்டோ (மெதுவான) வேகத்தில் உள்ளது.

ஆனால், தி ஃபேர்வெல் பார்ட்டி நாவல் ஐந்து பகுதிகளை மட்டுமே கொண்டது.

தி ஃபேர்வெல் பார்ட்டி வேறு கட்டமைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இது ஒரே மாதிரியான, நாடகமான, கேலிக்கூத்து வடிவத்தில் உள்ளது. சிரிக்கக் கூடிய காதல்கள் நாவலில் உள்ள “தி சிம்போசியம்” கதையும் இதே வடிவத்தில், ஐந்து செயல்களாக உள்ளது.

கேலிக்கூத்து என்றால் என்ன?

கேலிக்கூத்து என்பது சதி மற்றும் அதன் எதிர்பாராத, நம்பமுடியாத தற்செயல் நிகழ்வுகளின் முக்கியத்துவம். நாவலில் சதி பழமையானதாகவோ, அற்பமாகவோ தோன்றலாம். ஃப்ளூபர்ட்டுக்குப் பிறகு, நாவலாசிரியர்கள் சதியை அகற்ற முயன்றனர், ஆனால் அது நாவலை மந்தமாக்கியது. ஆனால், சதியைப் பயன்படுத்த மற்றொரு வழி உள்ளது: சாத்தியமற்ற கதையைத் தேர்ந்தெடுப்பது. காஃப்காவின் அமெரிக்கா நாவலில், கார்ல் தனது மாமாவை முதல் அத்தியாயத்தில் சந்திக்கும் விதம் சாத்தியமற்ற தற்செயல்களால் நிகழ்கிறது. இது காஃப்காவின் “சர்-ரியல்” உலகத்திற்கு, கனவு-யதார்த்த இணைவுக்கு, கேலிக்கூத்து வழியாக நுழைகிறது.

பொழுதுபோக்கு இல்லாத ஒரு நாவலுக்கு ஏன் கேலிக்கூத்து வடிவத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்?

ஆனால், அது பொழுதுபோக்குதான்! பிரெஞ்சு மக்கள் “பொழுதுபோக்கு” என்ற வார்த்தையை அவமதிப்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. சலிப்பை விட பொழுதுபோக்கு மிகவும் பாதுகாப்பானது. எலுவர்டின் கவிதைகள், எட்டோர் ஸ்கோலாவின் லு பால் திரைப்படம் போன்றவை கூட கிட்ச் என்ற அழகியல் நோயைத் தவிர்க்கின்றன. ஐரோப்பிய நாவல் பொழுதுபோக்காகத் தொடங்கியது, உண்மையான நாவலாசிரியர்கள் அதற்கு ஏங்குகிறார்கள். செர்வாண்டஸின் நாவல்கள் கூட தீவிரமான கருப்பொருள்களைக் கொண்டவை. தி ஃபேர்வெல் பார்ட்டியில், “மனிதன் இந்த பூமியில் வாழத் தகுதியானவனா?” என்ற கேள்வி உள்ளது. என் லட்சியம், தீவிரமான கேள்விகளை இலகுவான வடிவத்தில் இணைப்பது. இது நமது வாழ்க்கையின் நாடகங்களையும், அவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. நாம் தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் உணர்கிறோம்.

அப்படியானால், தி ஃபேர்வெல் பார்ட்டியை தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங் என்று தலைப்பிடுத்திருக்கலாமா?

எனது எல்லா நாவல்களையும் தி அன்பேரபிள் லைட்னெஸ் ஆஃப் பீயிங், ஜோக், அல்லது சிரிக்கக் கூடிய காதல்கள் என்று தலைப்பிடலாம். இந்தத் தலைப்புகள் மாற்றக்கூடியவை. அவை என்னை ஆட்கொள்ளும், வரையறுக்கும், ஆனால் என்னைக் கட்டுப்படுத்தும் சில கருப்பொருள்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. இவற்றைத் தாண்டி எனக்கு வேறு எதுவும் சொல்லவோ எழுதவோ இல்லை.

எனவே, உங்கள் நாவல்களில் இரண்டு முக்கியக் கட்டமைப்புகள் உள்ளன: (1) பாலிஃபோனி, ஏழு பகுதிகளாகப் பல கூறுகளை ஒருங்கிணைப்பது; (2) கேலிக்கூத்து, ஒரே மாதிரியான, நாடகமான, சாத்தியமற்ற கதைகள். இவற்றுக்கு வெளியே ஒரு குந்தேரா இருக்க முடியுமா?

நான் எப்போதும் ஒரு பெரிய, எதிர்பாராத மாற்றத்தைக் கனவு காண்கிறேன். ஆனால், இன்னும் என் உலகத்திலிருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை.

தமிழில்: எச்.முஜீப் ரஹ்மான்

---

பாரிஸ் ரிவியூ நேர்காணல்: மிலன் குந்தேரா, தி ஆர்ட் ஆஃப் ஃபிக்ஷன் எண். 81

வெளியீடு: 92, கோடை 1984