வன்முறையின் அழகியலும் பின் காலனிய மனமும்

தமிழ் நவீன இலக்கியப் பரப்பில் சில படைப்புகள் வெறும் சலனங்களை உருவாக்குவதில்லை. அவை வாசகனின் பிரக்ஞையை அதன் ஆணிவேரோடு பிடித்து உலுக்குகின்றன. மனசாட்சியின் ஆழத்தில் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் கேள்விகளைத் தட்டி எழுப்பி, ஒரு தீவிரமான, சில சமயங்களில் ஆழமான அதிர்வலையை ஏற்படுத்துகின்றன. ரமேஷ் பிரேதனின் ‘மனநோயர் காப்பகத்தில் பின் காலனிய நாட்டின் கவிஞன்’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பு அத்தகைய அதிர்வை நிகழ்த்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால், ரமேஷ் பிரேதனின் இந்தத் தொகுப்பு அப்படி எந்த அதிர்வையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அதிர்வை ஏற்படுத்துவதற்கான அனைத்துப் பொறிகளும் இதிலுள்ள கவிதைகளுக்குண்டு. வெறும் கவிதைகளின் தொகுப்பு என்ற எல்லைக்குள் இது ஒருபோதும் அடங்குவதில்லை. மாறாக, பின் காலனியச் சமூக அமைப்பின் கூட்டு மனசாட்சியில் புதைந்து கிடக்கும் ஆழ்மன ஏக்கங்கள், தணிக்க முடியாத அச்சங்கள், உறையவைக்கும் வன்முறைகள் மற்றும் தனிமனித மனதில் நிகழும் உளவியல் அலைக்கழிப்புகள் ஆகியவற்றை ஒரு சிதைந்த, கூர்மையான கண்ணாடித் துகள்கள்போன்று பதிவு செய்கிறது.

காலனிய ஆட்சி அதன் நேரடி வடிவத்தில் முடிவுக்கு வந்த பின்னரும், அதன் கண்ணுக்குப் புலப்படாத நிழல் எவ்வாறு ஒரு சமூகத்தின் மீதும், தனிமனிதனின் ஆன்மாவின் மீதும் கவிழ்ந்து, புதிய, மேலும் நுட்பமான அடக்குமுறை வடிவங்களை உற்பத்தி செய்கிறது என்பதை, குறிப்பாக இந்தியச் சூழலில், இந்தக் கவிதைகள் கவனத்திற்கொள்கின்றன. இங்கு கவிதை மொழி என்பது அழகியலை அலங்கரிக்கும் ஒரு மென்மையான கருவியாகச் செயல்படுவதில்லை. அது காயங்களிலிருந்து வழியும் குருதியைப் போல, அடக்க முடியாத உள்ளுணர்வின் ஒரு நேரடியான, சில சமயங்களில் குரூரமான, அப்பட்டமான வெளிப்பாடாக மாறுகிறது. இந்தத் தொகுப்பு, தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் உளவியல் ஆய்வுகளுக்கு ஒரு புதிய திசையைக் காட்டுவதோடு, பின் காலனியச் சமூகத்தின் மீதான ஆழமான விமர்சனத்தையும், தனிமனித இருப்பின் சிக்கலான பாலியல் பரிமாணங்களையும், தத்துவார்த்தப் பயணங்களையும் முன்வைப்பதன் மூலம் ஒரு தீவிரமான உரையாடலைத் தொடங்குகிறது.

தொகுப்பின் தலைப்பே அதன் மைய அச்சாக மனநோயை நிறுவுகிறது. ‘மனநோயர் காப்பகத்தில்’ என்ற சொற்றொடர், இங்கு ஒரு மருத்துவ வரையறைக்குள் சுருக்கப்படவில்லை. சமூகத்தின் இறுக்கமான கட்டமைப்புகள், கேள்விக்கிடமற்ற அதிகாரக் குவிப்புகள்,பண்பாட்டுச் சிதைவுகளால் ஏற்படும் ஒரு கூட்டு மன விகாரத்தின் குறியீடாகவே அது விரிகிறது. ‘ராஜபட்சேவின் நிழல்’ கவிதையில் இந்த மனச்சிதைவின் மிகத் தீவிரமான அரசியல் பரிமாணத்தை நாம் எதிர்கொள்கிறோம். “மனச்சிதைவுற்ற அரசன் தன் அதிகார எல்லைக்குட்பட்ட அனைவரையும் கொல்ல அரசாணை பிறப்பிக்கிறான்” (பக்கம் 12) என்ற வரிகள், ஒரு ஆட்சியாளனின் தனிப்பட்ட உளவியல் பிறழ்வுகள் எவ்வாறு ஒரு தேசத்தையே பேரழிவின் படுகுழியில் தள்ளும் என்பதன் ஓர் அச்சமூட்டும் சித்திரத்தை வழங்குகின்றன. பிரேதன் இங்கே ஒரு தனிமனிதனின் நோயைப் பற்றிப் பேசுவதாகத் தோன்றினாலும், அதன் ஆழத்தில் அதிகாரத்தின் போதை உருவாக்கும் சமூக நோயையே அம்பலப்படுத்துகிறார். படைவீரர்கள் “தம் மனைவி மக்களையும் கொன்று குவித்தனர்” (பக்கம் 12) எனும் காட்சி, அதிகாரத்திற்குக் குருட்டுத்தனமாகக் கீழ்ப்படிவதன் விளைவாக மனிதாபிமானம் எவ்வாறு முற்றிலுமாகச் சிதைந்துபோகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. இங்கு மொழியின் பயன்பாடு அதன் நேரடித்தன்மையால் ஒருவிதமான தட்டையான குரூரத்தை உருவாக்குகிறது. அது வாசகனை விலகி நின்று அவதானிக்க அனுமதிக்காமல், அந்த வன்முறையின் ஒரு பகுதியாக உணரவைக்கிறது. “எனக்குப் பிணங்கள் போதவில்லை வீரர்களே உங்களையும் கொன்று தாருங்கள்” (பக்கம் 12) என்ற அரசனின் கூற்று, வன்முறையின் மீதான ஒரு நோயுற்ற தாகத்தையும், அது தனது தர்க்கரீதியான உச்சத்தை அடையும்போது நிகழும் கோரமான அபத்தத்தையும் வெளிச்சமிடுகிறது. ஆயினும், மனச்சிதைவைக் கொடூரமான வன்முறைக்கான நேரடிக் காரணமாக இவ்வளவு எளிமையாகச் சித்தரிப்பது, மனநோயாளிகள் குறித்த சமூகத்தின் ஏற்கெனவே நலிந்திருக்கும் புரிதலை மேலும் தவறாக வழிநடத்தக்கூடும் என்ற தீவிரமான எதிர்விமர்சனத்தையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டியுள்ளது. பெரும்பாலான மனநோயாளிகள் வன்முறையாளர்கள் என்ற பொதுமைப்படுத்தலுக்கு எதிராக, இத்தகைய சித்தரிப்புகள் மனநோய் குறித்த சமூகப் புறக்கணிப்பை மேலும் வலுப்படுத்தவே வழிவகுக்கும். மனநோயின் சிக்கலான அக உலகை ஆராய்வதற்குப் பதிலாக, பிரேதன் அதை வன்முறைக்கான ஒரு வசதியான குறியீடாக மட்டுமே பயன்படுத்துகிறாரோ என்ற ஐயம் எழுகிறது.

இந்த உளவியல் பிறழ்வு, சமூகத்தின் அடிப்படைத் தேவையான பசியின் வடிவத்திலும் தன்னை குரூரமாக வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறது. ‘மனப்பசி’ கவிதையானது, மனிதனின் அடிப்படைப் பசியை வெறும் உடலியல் தேவையாகக் குறுக்காமல், அதை சமூக மற்றும் உளவியல் தளங்களில் விரிவாகப் பேசுகிறது. “வாய் சுடச்சுட நெருப்புக் கட்டிகளைத் தின்று தண்ணீர் குடித்தேன் பசி அடங்கவில்லை” (பக்கம் 22) என்ற வரிகள், உடல் பசியைத் தாண்டிய, ஒருபோதும் தணிக்க முடியாத ஆன்மப் பசியை உணர்த்துகின்றன. இந்தக் கவிதையில், பசி ஒரு மென்மையான உணர்வு நிலையாக வெளிப்படாமல், சமூகத்தின் சகல தடைகளையும் உடைத்தெறியும் ஒரு மூர்க்கமான உந்துசக்தியாக மாறுகிறது. “ஈர மணலை அள்ளி கவளம் கவளமாகத் தின்றேன் வயிறு முட்ட கடல் நீரைக் குடித்தேன் பசி அடங்கவில்லை” (பக்கம் 22) போன்ற படிமங்கள், மனிதன் தனது தணியாத பசியைத் தீர்க்க இயற்கையின் அடிப்படைகளையே சூறையாடத் துணிவதைக் காட்டுகின்றன. கவிதையின் உச்சக்கட்ட உளவியல் அதிர்ச்சி, “இடுகாட்டிற்குச் சென்று புதைக்கப்பட்ட புதுப் பிணங்களைத் தோண்டி எடுத்து திருட்டுத்தனமாகத் தின்றேன்” (பக்கம் 22) என்ற வரிகளில் வெளிப்படுகிறது. இது சமூகத்தின் இறுதிக்கட்டத் தடையுடைப்பையும், மனிதன் தனது மிருக உள்ளுணர்வுகளுக்கு முழுமையாக அடிபணியும் ஒரு மனச்சிதைவுற்ற நிலையையும் சித்தரிக்கிறது. “காதலியிடம் சொன்னேன் பசி அடங்கும்வரை என்னைப் புணர்ந்துகொள் என்றாள் எல்லையற்ற போகச் சிலிர்ப்பில் செத்துப் போனாள் அவளையும் தின்றுவிட்டேன்” (பக்கம் 22) என்ற வரிகள், அன்பையும், காமத்தையும், உறவுகளையும் கூட பசியின் கோரமான வெளிப்பாடாக மாற்றுவதன் மூலம், மனித உறவுகளின் சிதைவை அதன் உச்சத்தில் காட்டுகின்றன. இத்தகைய அதிர்ச்சியூட்டும் படிமங்கள், ஒருவித உளவியல் விகாரத்தை வெளிப்படுத்தினாலும், இது பசியின் யதார்த்தமான அனுபவத்தைவிட, ஒரு இருண்ட கற்பனையின் உச்சமாகவே தோன்றுவதாக விமர்சிக்கப்பட வாய்ப்புள்ளது. இது மனச்சிதைவின் ஒரு பரிமாணமாக இருந்தாலும், இது மனநோயின் அடிப்படையான சிக்கல்களையோ, அதற்கான சமூகக் காரணங்களையோ ஆழமாக ஆராயாமல், வாசகர்களை அதிர்ச்சியூட்டுவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டிருப்பதாக ஒரு விமர்சனப் பார்வை முன்வைக்கப்படலாம்.

இந்தத் தனிமனித உளவியல் சிதைவுகள், ஒரு பரந்த அரசியல் வெளியில், குறிப்பாக பின் காலனிய நாட்டின் அடையாளச் சிக்கல்களோடு பிரிக்கவியலாதபடி பிணைந்துள்ளன. ‘பின் காலனிய நாட்டின் கவிஞன்’ என்ற தலைப்பே, இத்தொகுப்பின் அடிநாதமாக ஒலிக்கிறது. இத்தொகுப்பின் அர்ப்பணிப்பான, “தமிழ்த் தேசியக்கவி கலாப்ரியா அவர்களுக்கு” (பக்கம் 3) என்பது, தமிழ்த் தேசியம் மற்றும் மொழி அடையாளம் ஆகியவற்றுக்கு இத்தொகுப்பில் உள்ள முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது. எனினும், இந்தத் தேசிய அடையாளம் ஒரு புனிதமானதாகவோ அல்லது ஒற்றைப்படையானதாகவோ காட்டப்பெறாமல், அது பல்வேறு உள்முரண்பாடுகளையும், நுட்பமான அடக்குமுறைகளையும் தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதை பிரேதன் அம்பலப்படுத்துகிறார். ‘தமிழ்க்காலனியம்’ கவிதை, தமிழ்ச் சூழலுக்குள்ளேயே நிலவும் காலனிய மனநிலையையும், அதன் பண்பாட்டுத் தாக்கங்களையும் ஆராய்கிறது. “போல் குகைனின் கரீபியத் தீவுப் பெண்கள் மீன் கூடைகளோடு வீராம்பட்டினம் கடற்கரையில் இளம் விடியலில் நிழலுருவங்களாகப் போகிறார்கள்” (பக்கம் 34) என்ற படிமங்கள், காலனியத்தின் பண்பாட்டுப் பரிமாற்றங்களையும், அதன் ஊடுருவலையும் சித்தரிக்கின்றன. அதே சமயம், “புதுச்சேரிக்கு நாடுகடத்தப்பட்ட போல் வெர்லெய்ன் அவர்களைப் பற்றி எழுதுகிறான்” (பக்கம் 34) என்பது, ஐரோப்பியக் கவிஞர்களின் பார்வை எவ்வாறு பின் காலனியச் சமூகத்தின் மீது ஒரு அதிகார மையத்திலிருந்து திணிக்கப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. காலனிய நீக்கம் என்பது வெறும் ஆட்சியாளர்களின் மாற்றம் என்பதாகக் குறுக்கப்படாமல், அது மனதிலும், பண்பாட்டிலும் நிகழ வேண்டிய ஆழமான மாற்றம் என்ற பிரக்ஞை, இந்தக்கவிதைகளில் குறைவாகவே தென்படுகிறது. காலனியத்தின் மீதான விமர்சனங்கள், பெரும்பாலும் உணர்ச்சிபூர்வமான எதிர்ப்பாகவே நின்றுவிடுகின்றன.

‘நாகாலாந்தின் நாட்டுப்புறப் பாட்டு’ கவிதை, இந்திய தேசியவாதத்தின் இருண்ட பக்கத்தையும், அதன் பெயரால் நிகழும் உள்நாட்டு அடக்குமுறைகளையும் கூர்மையாக விமர்சிக்கிறது. “தங்களைத் தாங்களே ஆண்டுகொள்ளும் தகுதியை அடைந்து விட்டனர் இந்திய நரிகள் வெளியே போ வெள்ளை நாயே” (பக்கம் 92) என்ற வரிகள், இந்திய தேசத்துக்குள்ளேயே நிலவும் அதிகார மேலாதிக்கத்தையும், சிறுபான்மை இனங்களின் சுயநிர்ணய உரிமை நசுக்கப்படுவதையும் வெளிப்படுத்துகின்றன. இங்கு ‘நரிகள்’, ‘வெள்ளை நாயே’ போன்ற உருவகங்கள், அரசியல் விமர்சனத்தை ஒரு மேலோட்டமான, உணர்ச்சிவசப்பட்ட தளத்தில் நிறுத்திவிடுவதாக ஒரு விமர்சனம் எழுகிறது. பின்காலனியச் சமூகத்தில் காலனிய ஆட்சி விட்டுச்சென்ற கட்டமைப்புகள் எவ்வாறு உள்நாட்டு அதிகார வர்க்கத்தால் மீண்டும் கையாளப்படுகின்றன என்ற ஆழமான பகுப்பாய்வுக்குள் கவிதை செல்லத் தவறுகிறது. “தேசப் பக்திப் பாடல் எழுத நிர்பந்திக்கப்பட்டேன் நாடற்றவன் ஊரற்றவன் உறவற்றவன் ஆனால் அகதி அல்லன்” (பக்கம் 92) என்ற கவிஞனின் குரல், தேசியவாதத்தின் பெயரால் கலைஞர்கள் மீது திணிக்கப்படும் அழுத்தங்களையும், அதன் விளைவாக ஏற்படும் தனிமனித அடையாளச் சிதைவுகளையும் பேசுகிறது. “மொழி புரியாத அகதி பத்து ராணுவக் குறிகளால் நார் நாராய்க் கிழிபடும் பெண் மாவோப் பழங்குடி” (பக்கம் 92) மற்றும் “முலைக்கறி மட்டுமே தின்று பழக்கப்பட்டோர்க்குப் பெண்குறியால் செய்த தேசபக்திப் பாடல் எழுது எழுது இல்லையெனில் உன்னை ஓடவிட்டுச் சுடுவார்கள்” (பக்கம் 92) போன்ற வரிகள், தேசியவாதத்தின் பெயரால் நிகழ்த்தப்படும் வன்முறையின் கோரமான, பாலியல் பிறழ்வு கொண்ட பக்கத்தை எந்தவித சமரசமுமின்றி வெளிப்படுத்துகின்றன.

ஈழப் போரின் ஆறாத ரணம் இத்தொகுப்பின் பல கவிதைகளில் ஆழமாகப் படர்ந்துள்ளது. ‘பின்நவீனத்துவ மானுடவியல்’ கவிதையில், ஈழப் போரை ஒரு “பின்நவீனத்துவ அரசியல் அசிங்கம்” (பக்கம் 70) என்று வரையறுப்பதன் மூலம், அதன் தார்மீகமற்ற தன்மையையும், சர்வதேச அரசியல் சூழ்ச்சிகளையும் கவிஞர் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறார். “ஈழத்தை இழந்த பிறகு எப்படி காதல் கவிதை எழுதுவது” (பக்கம் 70) என்ற கேள்வி, ஒரு தேச இனத்தின் கூட்டுத் துயரம், ஒரு கவிஞனின் தனிப்பட்ட படைப்பு(பிரதி) மனநிலையை எவ்வாறு பாதிக்கிறது என்பதன் வேதனையான வெளிப்பாடாக அமைகிறது. ‘மலைப்பிரசங்கம்’ கவிதையில், ஈழத் தமிழர்களின் அவல நிலையை ஒரு எச்சரிக்கை தொனியில் பேசுகிறார். “தென்புலத் தீவு அமிழும் காலம் தூரத்தில் இல்லை” (பக்கம் 77) என்ற எச்சரிக்கை, ஈழத்தின் அழிவை நேரடியாகக் குறிப்பிடுகிறது. தொடர்ந்து, “நான் தந்த ரொட்டியைப் பிய்க்கும் போது குருதி கசிகிறதே அது தேவனின் குருதி அல்ல தேவ மைந்தனின் குருதியுமல்ல என் குருதி என்று நான் பொய்யுரைக்கமாட்டேன் கருந்தேள் கூட்டமே தான் கடவுளாகும் முயற்சியில் கொலையான பிரபாகரன் என்பானின் குருதி அது” (பக்கங்கள் 77-78) என்ற வரிகள், ஈழப் போரின் (விடுதலை இயக்கங்களில் ஒன்றான புலிகள் அமைப்பின் தலைவர்) தலைவர் பிரபாகரனின் மரணம் மற்றும் அதன் அரசியல் பின்னணிகள் மீதான கவிஞனின் விமர்சனப் பார்வைகளை முன்வைக்கின்றன. இது அதிகார வேட்கை ஒரு தலைவனை அழிவுக்கு இட்டுச் செல்வதையும், அதன் கொடூரமான விளைவுகளை ஒரு சமூகமே அனுபவிப்பதையும் காட்டுகிறது.

சமூக, அரசியல் கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிரான இந்த மீறல், உடல் மற்றும் பாலியல் சார்ந்த படிமங்களில் அதன் உச்சபட்ச, அதிர்ச்சிகரமான வெளிப்பாட்டைக் காண்கிறது. ரமேஷ் பிரேதன், உடலையும் பாலியலையும் தமிழ் இலக்கிய மரபில் வழக்கத்துக்கு மாறான, துணிச்சலான முறையில் பயன்படுத்துகிறார். ‘கறுப்புத் தாமரை’ கவிதையில், “அல்குல் என்னும் ஒரு சொல் படிமம் முகம் புதைத்து அழ ஏற்ற இடம் உலகில் வேறேது” (பக்கம் 23) என்று எழுதும்போது, ‘அல்குல்’ எனும் சொல் வெறும் பிறப்புறுப்பைக் குறிக்காமல், சமூக வன்முறைகளால் சிதைந்த மனங்களின் புகலிடமாக, ஒருவித ஆதி ஆறுதலின் இடமாக உருவகப்படுத்தப்படுகிறது. எனினும், பெண்ணியக் கோணத்தில் இந்தச் சித்தரிப்பை அணுகும்போது, அது பெண்ணுடலை ஒரு குறிப்பிட்ட செயல்பாட்டிற்கு மட்டுமே சுருக்கும் ஒரு குறுகிய பார்வையாக அமைகிறது. “மழிக்காத தூய அல்குல் படித்தோரை மனம் பிறழ வைக்கும் ஒரு சொல் படிமம் கடவுள் தந்த கரிய மலர் ரிஷிகளே அதன் புகழ் பாடுவோம்” (பக்கம் 23) என்ற வரிகள், பெண்ணுடலை ஆண்களின் பார்வைக்கு ஒரு புனிதப் பொருளாக அல்லது ஆசைக்குரிய பொருளாக மட்டுமே சித்தரிப்பதாகக் கருதப்படலாம். இது பெண்ணின் சுய உரிமையையும், அவள் உடலின் மீதான அவளது சுயாட்சியையும் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.

‘மீனைப் புணர்தல்’ கவிதையில், பப்புவா நியூ கினியா பெண்ணுடனான சந்திப்பு, உடல்சார்ந்த அனுபவத்தை கலாச்சாரப் பரிமாற்றத்துடனும், அடையாளத் தேடலுடனும் இணைக்கிறது. அவளது உடலின் “மீன் செதில்கள்” (பக்கம் 42), பிறப்பு, வாழ்வு, மற்றும் மரணம் ஆகியவற்றைக் குறியீடாக உணர்த்துகின்றன. பாலியல் செயல், இங்கு வெறும் இன்ப நுகர்வாக நின்றுவிடாமல், ஒரு இருத்தலியல் அனுபவத்தின் தீவிரமான வெளிப்பாடாக மாறுகிறது. ஆனால், பெண்ணுடலின் இந்த ‘வித்தியாசமான’ அம்சம், ஒரு ஆணாதிக்கக் கற்பனையுடன் கலந்து, பெண்ணுடலை “வேற்றுமையுடன்“ பார்க்கும் ஒரு பார்வையாகவே அமைகிறது. பாலியல் அனுபவம், இங்கு ஆழமான உணர்வுப் பிணைப்பைவிட, உடலின் விசித்திரமான அம்சங்களை ஆராய்வதாக மாறுகிறது. ‘சமாதான ஒப்பந்தம்’ கவிதையில் இடம்பெறும், “உனது கொழுத்த இடது முலையைத் திருகிப் பிய்த்து என் முகத்தில் அறைகிறாய் தீப்பற்றி உயிரோடு எரிகிறேன் நான் என்னுடனேயே உனது அங்கமும் எரிந்து சாம்பலானது” (பக்கம் 87) என்ற வன்முறைப் படிமம், உறவுகளுக்குள்ளே நிகழும் ஆதிக்கத்தையும், அதன் அழிவையும் குரூரமாக வெளிப்படுத்துகிறது. இது பெண்ணின் மீதான வன்முறையை ஒருவித ‘அழகியல்’ அல்லது ‘ஆழ்ந்த அனுபவம்’ போலச் சித்தரிப்பதாகக் கருதப்பட வாய்ப்புள்ளது. ‘காமக்கடும்புனல்’ கவிதையில், “முதலையைக் கட்டிப் புரண்டு உருண்டு புணர்ந்து சிராய்ப்புகளோடு குருதி கசிய கனவில் கன்னி கழிந்தேன்” (பக்கம் 10) என்ற வரிகள், சமூகத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட கன்னித்தன்மை மற்றும் பாலியல் புனிதம் குறித்த கருத்துக்களை உடைத்தெறிகின்றன. இது ஒரு கட்டுக்கடங்காத பாலியல் உந்துதலை, அதன் வன்முறைப் பரிமாணத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறது.

அரசியல், சமூகம், உடல் என விரியும் பிரேதனின் பார்வை, மரணம் மற்றும் இருத்தலியல் தேடல்களில் ஒரு தீவிரமான தத்துவார்த்தப் பயணத்தை மேற்கொள்கிறது. மரணம் இங்கு வெறும் உடலியல் முடிவாக அணுகப்பெறாமல், உளவியல் சித்திரவதை, சமூக அடக்குமுறை மற்றும் கலைப் படைப்பின் உத்வேகம் எனப் பல்வேறு பரிமாணங்களில் சித்தரிக்கப்படுகிறது. ‘கனவில் கொலைபடுவது பற்றி’ கவிதையில், “வாழ்ந்தபோது நீ தந்த வலியைவிட கனவில் தரும் வலி தாளக் கூடியதாக இல்லை” (பக்கம் 49) என்ற வரிகள், மரணத்தை ஒரு முடிவற்ற உளவியல் சித்திரவதையாகக் காட்டுகின்றன. “வாழத்தான் தெரியவில்லை – என்னவென்று சாகவேனும் தெரியவிடு” (பக்கம் 49) என்ற வரிகள், இருத்தலியல் விரக்தியின் உச்சக்கட்ட வெளிப்பாடாக ஒலிக்கின்றன. வாழ்தலின் அர்த்தமின்மையை உணர்ந்த ஒருவனின் குரல், மரணத்தில் ஒருவித விடுதலையைத் தேடுவதன் அவலத்தை இங்கு பதிவு செய்கிறது. “காலமெங்கும் இறைந்து கிடக்கிறது எனது மரணம்” (பக்கம் 49) என்ற படிமம், மரணம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வாக நின்றுவிடாமல், வாழ்வு முழுவதும் வியாபித்துள்ள ஒரு நிதர்சனம் என்பதை உணர்த்துகிறது.

‘கூண்டுக்கிளி’ கவிதை, மரண தண்டனையின் மீதான ஒரு தீவிர விமர்சனத்தை முன்வைக்கிறது. “தேதி அறிவிக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு முறையும் தள்ளிப் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது எனக்கான மரண தண்டனை” (பக்கம் 73) என்ற வரிகள், மரண தண்டனை கைதிகளின் உளவியல் சித்திரவதையையும், மரணம் குறித்த முடிவற்ற காத்திருப்பின் வலியையும் காட்டுகின்றன. “மரணத்தின் ருசியை சூடாகப் பருகவிடாமல் கையைத் தட்டிவிடுகிறது அதிகாரம்” (பக்கம் 73) என்பது, மரணம்கூட அதிகாரத்தின் பிடியில் சிக்கி, அதன் விருப்பப்படியே நிகழ்கிறது எனும் உண்மையை உணர்த்துகிறது. ‘உயிர்மீட்சி’ கவிதையில், “சிதை தரும் வெளிச்சத்தில் இந்தக் கவிதையை எழுதுகிறேன்” (பக்கம் 96) என்ற வரிகள், அழிவின் ஒளியில் கலை எவ்வாறு பிறக்கிறது என்பதைக் காட்டுகின்றன. “யாரோ ஒருத்தி எரிந்து கொண்டிருக்கிறாள் இந்தக் கவிதைக்கு உயிரூட்டியபடி தூக்கி மடியிலிருத்தி பாலூட்டியபடி” (பக்கம் 96) என்ற வரிகள், அழிவிலிருந்து வாழ்வு எவ்வாறு உதித்தெழுகிறது என்பதை ஒரு தத்துவார்த்த வெளிப்பாடாக முன்வைக்கின்றன. ‘கடைசி அலை’ கவிதையில், “கடலைப்போல அபத்தமான இருப்பு இந்தப் பூமியில் வேறென்ன” (பக்கம் 56) என்ற வரிகள், இருப்பின் அபத்தத்தை உணர்த்துகின்றன. “அழிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் மனிதர்கள் என எறும்புகள் அரசியல் பரப்புரை செய்கின்றன” (பக்கம் 56) என்ற அங்கதம், மனித இனத்தின் சுய அழிவுப் போக்கைக் காட்டுகிறது.

பிரேதனின் கவிதைகள், மதம், கடவுள் குறித்த மரபான வரையறைகளை உடைத்தெறிந்து, அவற்றின் அரசியல் மற்றும் உளவியல் தாக்கங்களை விமர்சனபூர்வமாக அணுகுகின்றன. ‘ஹலால் முறைப்படி’ கவிதையில், இயேசுவின் குரலாக ஒலிக்கும், “முழுமையாகக் கொல்லப்படுவது பெருங்கருணை” (பக்கம் 60) என்ற வரிகள், மதத்தின் பெயரால் நிகழும் அரைகுறை வன்முறைகளையும், அதன் உளவியல் தாக்கங்களையும் விமர்சிக்கின்றன. “ராஜபக்சே மேற்கிற்கு ஹிட்லர் கிழக்கிற்கு இவன் எனக்கு யார்” (பக்கம் 60) என்ற கேள்வி, மதத் தலைவர்கள் மற்றும் அரசியல் தலைவர்களின் பெயரால் நிகழும் அழிவுகளை ஒப்பிட்டு, மதம் எவ்வாறு வன்முறைக்கு ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. ‘பௌத்தச் சிந்தனைகள்’ கவிதை, “இந்திய மனதின் முழுமையான பொய் வடிவம் புத்தர் அதனாலேயே இந்தியர் அவரை ஏற்கவில்லை பொய்யைப்பொய் ஏற்குமா” (பக்கம் 65) என்று கேள்வி எழுப்பி, இந்தியச் சமூகத்தில் புத்தர் புறக்கணிக்கப்பட்டதற்கான ஆழமான சமூக, அரசியல் காரணங்களை ஆராய்கிறது. கவிஞர், புத்தரை “ஒரு திராவிடன் அதிலும் ஒரு தமிழன்” (பக்கம் 65) என்று வரையறுப்பதன் மூலம், ஆரிய-திராவிடப் பிரிவினையையும், அதன் மூலம் நிகழும் பண்பாட்டு அரசியலையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். “எனது கழிப்பறையின் கோப்பை புத்தரின் முகம் போல் இருக்கிறது” (பக்கம் 65) போன்ற அதிர்ச்சியூட்டும் படிமம், மதப் புனிதங்கள் அன்றாட வாழ்வில் எவ்வாறு கேலிக்குள்ளாக்கப்படுகின்றன என்பதையும், புனிதமற்றதாகக் கருதப்படும் இடங்களிலும்கூட ஒருவித உண்மையை தரிசிக்க முடியும் என்பதையும் காட்டுகிறது. ‘சிவச்சாம்பற்கின்னம் லிங்கரூபினி’ கவிதையில், “தீயும் காமமும் பெயற்சொற்கள் இவற்றை வினைச்சொற்களாக ஆக்குவது எப்படி?” (பக்கம் 105) என்ற கேள்வி, ஆன்மீகம், பாலியல், மற்றும் மொழியின் தத்துவார்த்தப் பரிமாணங்களை ஆராய்கிறது. “உனது யோனி பிரபஞ்ச விரிவு எனது லிங்கம் கருந்துளை” (பக்கம் 103) போன்ற வரிகள், மனித உடல் பாகங்களைப் பிரபஞ்சத்தின் அளப்பரிய சக்திகளுடன் ஒப்பிட்டு, பாலியல் மற்றும் ஆன்மீகத்திற்கு இடையிலான ஆழமான தொடர்பை வெளிப்படுத்துகின்றன.

இத்தகைய தீவிரமான உள்ளடக்கங்களை வெளிப்படுத்த, பிரேதன் மொழியை ஒரு நவீனப் பரிசோதனைக் களமாகவே பயன்படுத்துகிறார். அவர் மரபான கவிதை மொழிக்கு அப்பால் சென்று, அன்றாட வாழ்வின் மொழியை, அதன் அப்பட்டமான, சில சமயங்களில் ‘அழுக்கான’ தன்மையுடன் கவிதையில் கையாள்கிறார். இந்த நேரடி மொழிநடை, சமூகத்தால் மறைக்கப்படும் அல்லது தவிர்க்கப்படும் அனுபவங்களைக் கவிதைக்குள் கொண்டுவந்து, ஒரு புதிய, மூர்க்கமான வெளிப்படைத்தன்மையை உருவாக்குகிறது. ‘கூழாங்கல்லின் புனைபெயர்’ கவிதையில், “ஏன் கூழாங்கல் தனக்கொரு புனைபெயரை வைத்துக்கொள்ளவில்லை” (பக்கம் 61) என்ற கேள்வி, அடையாளம், பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் குரலற்றவர்களின் நிலை குறித்த ஆழமான கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஆனால், அதே கவிதையில் வரும் “எனது மலத்தின் ருசி எப்படி இருக்கும் உங்களில் யாரேனும் சாப்பிட்டுவிட்டு சொல்லுங்களேன்” (பக்கம் 61) என்ற வரி, வாசகர்களை அதிர்ச்சியூட்டுவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டதா அல்லது அதற்கு அப்பால் ஒரு கலைரீதியான அல்லது தத்துவார்த்த அர்த்தம் பொதிந்துள்ளதா என்பதை ஆராய வேண்டியுள்ளது. நவீன கவிதையில் மொழிச் சுதந்திரம் முக்கியமானதே. ஆனால் அது எப்போது வெறும் வார்த்தை ஜாலமாகவோ அல்லது அருவருப்பைத் தூண்டும் உத்தியாகவோ மாறுகிறது என்ற விவாதம் இங்கு அவசியமாகிறது. ‘சர்வாதிகாரத்தின் முதல் செல்’ கவிதையில், “என்னை நேர்காணல் செய்கிறேன் என்று எதிரில் அமர்ந்த நபர் ஒலிப்பதிவுப் பொறியை இயக்கிவிட்டு தானே பேசிக்கொண்டிருந்தார் நான் இடையீடு செய்ய வழிவிடவேயில்லை” (பக்கம் 17) என்பது, அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் பிறரின் குரல்களை எவ்வாறு நசுக்குகிறார்கள் என்பதன் மொழியியல் வெளிப்பாடாக அமைகிறது.

தொகுத்துப் பார்க்கும் போது, ரமேஷ் பிரேதனின் இத்தொகுப்பு, தமிழ் நவீன கவிதையின் எல்லைகளை விரிவுபடுத்திய ஒரு தவிர்க்கவியலாத பிரதியாகும். தனது கூர்மையான, அப்பட்டமான மொழிநடை மற்றும் படிமங்கள் மூலம், தேசியவாதத்தின் இருண்ட பக்கங்கள், அதிகாரத்தின் போலித்தனம் மற்றும் சமூகத்தின் கூட்டு மந்தநிலை ஆகியவற்றை எந்தவித சமரசமுமின்றி இது வெளிப்படுத்துகிறது. எனினும், பின்காலனியப் பிரக்ஞையின் ஆழமின்மை, மனநோய் குறித்த எளிமைப்படுத்தப்பட்ட சித்தரிப்புகள், பெண்ணியக் கோணத்தில் எழும் ஆணாதிக்கப் பார்வைகள் மற்றும் மொழியின் அதீதப் பயன்பாடு ஆகியவை இத்தொகுப்பின் பலவீனங்களாகக் கருதப்படலாம். ஒரு பிரதி, அது உருவாக்கும் எதிர்வினைகள் மற்றும் கேள்விகள் மூலமாகவும் தனது மதிப்பைப் பெறுகிறது. அந்த வகையில், பிரேதனின் மொழிப் பரிசோதனைகள், தமிழ் நவீன கவிதையியலில் ஒரு புதிய அத்தியாயத்தைத் திறப்பதோடு, வாசகர்களை மொழியின் ஆழமான அர்த்தங்களையும், அதன் சமூகப் பரிமாணங்களையும் சிந்திக்கத் தூண்டுகின்றன. அவரது கவிதைகள், மரணத்தை ஒரு இருண்ட நிதர்சனமாக மட்டும் சித்தரிக்காமல், வாழ்வின் அர்த்தத்தைத் தேடுவதற்கான ஒரு திறவுகோலாகவும், கலையின் பிறப்பிடமாகவும் முன்வைப்பதன் மூலம், தமிழ் நவீன இலக்கியத்தில் மரணம் குறித்த சித்தரிப்புகளுக்கு ஒரு புதிய பரிமாணத்தைச் சேர்த்துள்ளார். இந்தக் கட்டுரை, ரமேஷ் பிரேதனின் கவிதைகள் குறித்த ஒரு ஆழமான, நுட்பமான விவாதத்தைத் தொடங்கிவைப்பதோடு, தமிழ் நவீன கவிதை விமர்சன முறைமைக்கான புதிய அணுகுமுறைகளையும், உரையாடல்களையும் தூண்டுகிறது. ஒரு படைப்பின் அனைத்துப் பரிமாணங்களையும், அதன் பலம் மற்றும் பலவீனங்கள் இரண்டையும், சமநிலையில் வைத்து ஆராய்வதன் அவசியத்தை பிரேதனின் கவிதைகள் நமக்கு மீண்டும் நினைவூட்டுகின்றன.

றியாஸ் குரானா

றியாஸ் குரானா – இலங்கையின் அக்கரைப்பற்றைச் சேர்ந்த இலக்கியச் செயற்பாட்டாளர், கவிதை சொல்லி. ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கிய வெளியில் பின்நவீனத்துவ எழுத்துக்களுக்கான களத்தினைக் கட்டமைத்த முன்னோடி என இவரைக் குறிப்பிடலாம். பின்நவீனத்துவக் கருத்தியல் சார்ந்து ஈழத்தில் வெளிவந்த “பெருவெளி” சிற்றிதழின் நிறுவனர்களில் ஒருவர். பரந்துபட்ட வாசிப்பும் காய்தல் உவத்தல் அற்ற விமர்சனமும் இவரது அடையாளங்கள். இவரது கவிதைகள் யாவுமே குறிப்பான ஒரு பாடுபொருளை மையமாகக்கொள்ளும் பொதுவான போக்கிலிருந்து விலகிப் பல்முனைத் தளங்களை அக்கறைகொள்பவை. நவீனம் கடந்த கவிதைகளை அக்கறை கொண்டு செயற்படுபவர். ஆதி நதியிலிருந்து கிழக்குப் பக்கம் பிரிகிறது ஒரு கிளை (நுண்காவியம், முதற்பதிப்பு 2003, இரண்டாம்பதிப்பு 2006), வண்ணத்துப்பூச்சியாகிப் பறந்த கதைக்குரிய காலம் (நுண்காவியம் 2006), நாவல் ஒன்றின் மூன்றாம் பதிப்பு (கவிதைத் தொகுதி 2011), மிகுதியை எங்கு வாசிக்கலாம் (கவிதைத்தொகுதி 2013), மாற்றுப்பிரதி (கவிதைத்தொகுதி 2016) என்று இதுவரை ஐந்து படைப்புக்களைத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்புக்கு இவர் தந்துள்ளார். வாசகர்களைத் தன்பால் ஈர்க்கும் தன்மை கொண்ட இவரது கவிதைகள் ஆங்கிலத்திலும் மலையாளத்திலும் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன.