முட்டை பஃப்ஸ்

இன்று, மிக நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, நான் பிறந்து, வளர்ந்து, என் வாழ்வின் அத்தியாயங்கள் அனைத்தையும் உருவாக்கிய என் சொந்தப் பகுதிக்குத் திரும்பினேன். நன்கு பரிச்சயமான அந்தத் தெருக்களின் ஒவ்வொரு அங்குலமும் என் மனதை உருக்கும் நினைவுகளைச் சுமந்து நின்றது. அவை மென்மையானவையாக இருந்தாலும் சரி, போராட்டங்கள் நிறைந்தவையாக இருந்தாலும் சரி, அத்தனையையும் மீண்டும் ஒருமுறை மனம் நிறைய அசைபோடவோ, பார்க்கவோ மனம் விரும்பியது. குழந்தைப் பருவம் முதல் நடையிட்ட காலம் வரை, குறும்புக்காரச் சிறுவனாக இருந்து குழப்பமடைந்த பதின்ம வயது வரை, இளைஞனாக, கணவனாக, பின்னர் தந்தையாக என என் முழுப் பயணமும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் இந்தப் பகுதியோடு பின்னிப் பிணைந்துள்ளது.

பள்ளி முடிந்து என் நண்பர்களுடன் அன்றாடம் கூடும் இடமான ‘இம்மானுவேல் பேக்கரி’யிலிருந்து நான் வெளியே வந்தேன். அன்றைய நாட்களில் அது முற்றிலும் வேறுவிதமாக, மிகவும் எளிமையாகவும், உயிர்ப்புடனும், வாஞ்சையோடும் காட்சியளித்தது. என் இருசக்கர வாகனத்தை நோக்கி நான் நடந்தபோது, ஐம்பதுகளைக் கடந்து, முதுமையை நெருங்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு பெண் என்னை அணுகினார். அவரை எனக்கு உடனடியாக அடையாளம் தெரிந்தது. அவர் ஒரு காலத்தில் தன் கணவருடன் ஒரு காய்கறிக் கடையை நடத்தி வந்தார்; என் தாயின் வயதில், இருபதுகளில் இருந்தே நான் அவரைப் பார்த்துப் பழகியிருக்கிறேன். அவர் மென்மையாகச் சிரித்து, “தம்பி, எப்படி இருக்கீங்க?” என்று கேட்டார். நான், “நல்லா இருக்கேன் மா… நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?” என்று பதிலளித்தேன்.

அவர் அமைதியான பலத்துடன் தலையசைத்தார். “நல்லா இருக்கேன் பா… அண்ணாச்சி காலமாகிட்டாரு தெரியுமா?” அவரது கணவர் புற்றுநோயால் காலமானார் என்பது எனக்கு முன்பே தெரியும். ஆனாலும் அவர் இறந்த பிறகு அவரை எப்படித் தொடர்புகொள்வது என்று எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதனால் நான் மெல்லிய குரலில், “இல்லை மா… இது எனக்குத் தெரியாதே” என்றேன். ஒரு பெருமூச்சுடன் அவர் தொடர்ந்தார், “ஒரு நாள்… ராத்திரி ஒரு மணி முப்பதுக்குக் காலமானார் பா. அதிக நேரம் வைக்கல… உடனே எடுத்துட்டோம்.”

நான் அவருக்கு என் இரங்கலைத் தெரிவித்தேன். அவர் உடனே தன் மகன்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினார். இருவருமே அவரவர் வழிகளைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவரைத் தனியே விட்டுச் சென்ற கதையைச் சொன்னார். “தனியாத்தான் தம்பி இருக்கேன்,” என்று ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் அவர் கூறினார். “தனிமையின் துயரம் மரணத்தைவிடவும் கொடியது” என்று அண்ணன் திருமா தன் தந்தையின் நினைவஞ்சலியில் பேசிய வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. என் உள்ளம் உள்ளுக்குள் கசிந்தது. நான் அவர் கைகளைப் பிடித்து, “வருத்தப்படாதீங்க மா… உடம்பைப் பார்த்துக்கங்க” என்று சொன்னேன். அவர் மீண்டும் சிரித்து, “அப்படியே போக வேண்டியதுதான்… நீங்க பார்த்துப் போங்க தம்பி” என்று பதிலளித்தார்.

அவரது வார்த்தைகள் என்னை 90களின் பிற்பகுதிக்கு இழுத்துச் சென்றன. என் நெருங்கிய நண்பன் ‘பல்க்’ பாலாஜியுடன் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு மாலையும் திருவான்மியூர் கடற்கரைக்குச் சென்றது நினைவுக்கு வந்தது. அலைகளில் விளையாடிவிட்டு, நாங்கள் நனைந்து, களைப்புடன் திரும்புவோம், அப்போது பாலாஜியின் அம்மா அதே இம்மானுவேல் பேக்கரியில் எங்களுக்குச் சூடான ‘முட்டை பஃப்ஸ்’ வாங்கிக் கொடுப்பார். அதன் அருகில்தான் அண்ணாச்சியின் காய்கறிக் கடை இருந்தது. வாழ்க்கை அப்போது எவ்வளவு எளிமையாக உணர்ந்தது!
பல்க்கின் தாயாரும் எதிர்பாராதவிதமாகச் சில மாதங்களுக்கு முன் காலமானார். அதைக் குறித்து நான் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தபோதே, என் வீட்டின் தெருவைக் கடந்துவிட்டேன். அசாதாரணமான நிதி நெருக்கடி காரணமாக நாங்கள் வீட்டை விற்றுவிட்டதால், நானும் என் வீடும் இனி அந்தப் பகுதிக்குச் சொந்தமானவர்கள் இல்லை. நானும் என் சகோதரியும் எங்கள் பெற்றோருடன் வளர்ந்த வீடு அது. வாழ்க்கை எவ்வளவு இரக்கமற்றதாகவும், வஞ்சகமாகவும் பல நேரங்களில் இருக்கக்கூடும் என்பதை உணர்ந்தேன். எந்தச் சுமையும் இல்லாத, பெற்றோரின் பாதுகாப்பிலும் அரவணைப்பிலும் இருக்கும் சிறுவனாக நான் இருந்திருக்க மாட்டேனா என ஏங்கினேன். நான் உணர்வதற்கு முன்பே ஒரு தன்னிச்சையான உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பு என் மூலம் பீறிட்டது, என் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. கனத்த இதயத்துடன் நான் அந்த இடத்தை விட்டு விலகிச் சென்றேன். மங்க மறுக்கும் நினைவுகளிலிருந்தும், என் குழந்தைப் பருவத்தை வடிவமைத்த மனிதர்களிடமிருந்தும், காலம் யாரையும் விட்டு வைப்பதில்லை என்ற கசப்பான உண்மையிலிருந்தும் விலகிச் சென்றேன்…

keemo art

தமிழ் கவி ஆனந்த ராஜ்

சென்னைத் திருவான்மியூரில் பிறந்த தமிழ்க் கவி ஆனந்த ராஜ், பல்வேறு இசை ஆல்பங்களுக்கும், திரைப்படங்களுக்கும் பின்னணி இசைமைத்தவர்.
தற்போது கோட்டூர்புரத்தில் வசித்து வருகிறார்,