விஷ்ணுபுரம்: ஒரு பக்கா இந்துத்துவ பக்தி நாவல்

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன், ஆர்.எஸ்.எஸ் போன்ற இந்துத்துவ அமைப்புகளின் தமிழ் இலக்கிய ஆன்மாவாகப் பரவலாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறார். இந்தக் கருத்து விமர்சனத் தளங்களில் பரவலாகப் பேசப்பட்டபோதிலும், அதனை அவருடைய ஒரு குறிப்பிட்ட படைப்பை மையப்படுத்தி, ஆழமான முழுமையான விவாதத்திற்கு உட்படுத்தும் கட்டுரைகள் இதுவரை எழுதப்படவில்லை என்பது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இடைவெளியாகும். சரியான அவதானங்களுடன் கூடிய பல கட்டுரைகள் வெளிவந்துள்ளபோதிலும், ஒரு ஒற்றைப் படைப்பின் வழியாக அவரது சித்தாந்த உலகை முழுமையாகக் கட்டவிழ்க்கும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்படவில்லை. அதேவேளை, ஜெயமோகனின் மிக முக்கியமான படைப்புகளில் ஒன்றான ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல் குறித்து, அது வெளியான காலம் தொட்டு இன்றுவரை பல கோணங்களில் ஏராளமான கட்டுரைகளும் விவாதங்களும் நிகழ்ந்துள்ளன. இந்தக் கட்டுரை, மேற்கூறிய விமர்சன இடைவெளியை நிரப்பும் ஒரு முயற்சியாக, ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவலை அதன் மைய அச்சாகக் கொள்கிறது. இந்துத்துவச் சித்தாந்தம் மற்றும் அதன் பாசிசக் கூறுகள், ஜெயமோகனின் புனைவுலகில் எத்தகைய தாக்கத்தைச் செலுத்துகின்றன என்பதை இந்தப் பிரதி வழியாக விரிவாக ஆராய்வதே இந்தக் கட்டுரையின் முதன்மை நோக்கம். குறிப்பாக, இந்துத்துவாவின் உள்ளியக்க விசையாகச் செயல்படும் ‘படிநிலை’ சார்ந்த மோசமான மனநிலை, இந்த நாவலின் கலை வடிவத்திலும், பாத்திரப் படைப்பிலும், தத்துவ விவாதங்களிலும் எவ்வாறு ஒரு நுட்பமான இலக்கியப் புனைவாக முன்னெடுக்கப்படுகிறது என்பதை இந்தக் கட்டுரை ஆழமாக விவாதிக்கிறது. இலக்கியப் புனைவு எனும் போர்வையில், ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தம் எவ்வாறு வாசக மனதில் நிறுவப்படுகிறது என்பதை விஷ்ணுபுரத்தின் கட்டமைப்பு, குரல்களின் அரசியல் மற்றும் நவீனத்துவ நிராகரிப்பு ஆகியவற்றின் வழியே இக்கட்டுரை விரிவாகப் பேசுகிறது.

ஒரு இலக்கியப் படைப்பின் வடிவம் என்பது வெறுமனே அதன் உள்ளடக்கத்தைச் சுமந்து நிற்கும் ஒரு வெற்றுக் கொள்கலன் அல்ல. மாறாக, அதுவே சித்தாந்தத்தை உற்பத்தி செய்யும் ஒரு தீவிரமான கருவி. வடிவத்திற்கும் உள்ளடக்கத்திற்குமான இந்த உறவு, நவீன இலக்கிய விமர்சனத்தின் மையமான தேடல்களில் ஒன்று. இந்த உறவின் மிகச் செறிவான, நுட்பமான உதாரணமாக ஜெயமோகனின் ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல் திகழ்கிறது. அதன் கதைமனிதர்களும், அவர்கள் நடத்தும் தத்துவ விவாதங்களும் ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தத்தை முன்வைக்கின்றன என்பது வெளிப்படையான உண்மை. ஆனால், அதைவிட ஆழமாக, நாவலின் கட்டமைப்பு, அதன் பாகுபாடுகள், அது காலத்தைக் கையாளும் விதம் ஆகியவையே அதன் மைய சித்தாந்தத்தை வாசகனின் ஆழ்மனதில் நிறுவும் பிரதான வாதமாகச் செயல்படுகின்றன. “விஷ்ணுபுரம் நாவலின் கலை வடிவம் என்பது ஒரு படிநிலையான அமைப்பைக் கேள்விக்குட்படுத்தும் கோணத்தில் அமைந்திருக்கவில்லை. அதுவே ஒரு சித்தாந்தத்தை வலியுறுத்தும், முதன்மைப்படுத்தும் வாதமாகப் பணியாற்றுகிறது”. இந்த வாதம், தோற்றத்தில் பன்மைத்துவத்தைக் கொண்டாடுவது போலத் தெரிந்தாலும், அதன் உள்ளோட்டத்தில் வேதாந்தப் பெருமிதத்தை நோக்கிய ஒரு ஒருவழிப் பாதையையே நுட்பமாக அமைக்கிறது. இந்தக் கட்டுரை, விஷ்ணுபுரத்தின் கட்டமைப்பை இரு பெரும் பிரிவுகளாகப் பிரித்துக்கொண்டு, அதன் வடிவம் ஒரு சித்தாந்த வாதமாக எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதை நாவலின் பிரதி மற்றும் தத்துவார்த்த ஆதாரங்களுடன் விரிவாக ஆராய்கிறது. முதலாவது, அதன் ‘ஸ்ரீபாதம்-கௌஸ்துபம்-மணிமுடி’ என்ற முப்பகுதிப் படிநிலை அமைப்பு, உலகியலை நிராகரித்து ஆன்மிகத்திற்கு ஒரு நேர்கோட்டுப் பயணத்தை வகுப்பதையும், இரண்டாவது, அதன் சுழற்சிக் காலக் கோட்பாடு, வரலாற்றுப் பொருள்முதல்வாதத்தை நிராகரித்து தொன்மவியல் பார்வைக்கு அதிகாரத்தை வழங்குவதையும் நாம் இங்கே ஆழமாக விவாதிப்போம்.

விஷ்ணுபுரம் நாவலின் முப்பகுதிப் பாகுபாடு, அதன் உள்ளடக்கத்தை ஒழுங்கமைக்கும் ஒரு உத்தி மட்டுமல்ல. அது ஒரு தத்துவார்த்த ஏறுமுகப் பயணத்தின் குறியீட்டு வரைபடம். குழம்பிய சேற்றிலிருந்து உதித்து, நீரில் தன்னைத்தானே கழுவிக்கொண்டு, ஆகாயத்தை அண்ணாந்து பார்க்கும் தாமரையின் படிமத்தை இந்த அமைப்பு நினைவுபடுத்துகிறது. ‘ஸ்ரீபாதம்’, ‘கௌஸ்துபம்’, ‘மணிமுடி’ என்ற இந்தத் தலைப்புகள், வெறும் அத்தியாயப் பிரிவினைகள் அல்ல. அவை பௌதிகக் கீழ்மையிலிருந்து வேதாந்த மேன்மைக்கு வாசகனை அழைத்துச் செல்லும் ஒரு திட்டவட்டமான சித்தாந்தப் படிநிலையைக் கட்டமைக்கின்றன. நாவலின் முதல் பகுதியான ‘ஸ்ரீபாதம்’ (திருவடி), மனித இருப்பின் மிக யதார்த்தமான, கொந்தளிப்பான, இருள் நிறைந்த தளத்தைக் குறிக்கிறது. இது பூமி. இது சம்சாரப் பெருங்கடல். இங்கு, தத்துவங்கள் வெறும் வார்த்தைகளாகவே மிதக்கின்றன. காமமும், குரோதமும், அதிகாரப் போட்டியும், அரசியல் சூழ்ச்சிகளுமே மனிதர்களை இயக்கும் விசைகளாக உள்ளன. பிங்கலனின் பாத்திரம் இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம். அவனது தீராத காமம், அவனது பிறப்பு குறித்த தாழ்வு மனப்பான்மை, மெய்மையைத் தேடும் அவனது தவிப்பு ஆகியவை இந்த உலகியல் தளத்தின் அத்தனை துயரங்களையும் உள்ளடக்கியிருக்கின்றன. “காமம் என்பது ஆற்றல், ஆற்றலின் சாராம்சம். தெய்வங்கள் அதைக் கையில் ஏந்தியிருக்கின்றன. ஞானிகள் அதை எரித்துவிடுகிறார்கள்” என்ற தொனியின் தீவிரத்தை உள்ளெடுத்து, நாவலின் தொடக்கத்திலேயே காமத்தை ஒரு மையப் பிரச்சினையாக நிறுவி, அது கடக்கப்பட வேண்டிய ஒன்று என்ற குறிப்பைத் தருகிறது. சங்கர்ஷணனின் அரசியல் காய்நகர்த்தல்கள், அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக அவன் கையாளும் அத்தனை கீழ்மைகள், விஷ்ணுபுரத்தின் ஞானசபையில் நிகழும் வெறும் பாசாங்கு விவாதங்கள் என ஸ்ரீபாதம் பகுதி முழுவதும், மனித வாழ்வின் போதாமையும், அதன் தவிர்க்க முடியாத துயரமுமே முன்னிறுத்தப்படுகின்றன. இந்த முதல் பகுதி, ஒரு தீர்வை நோக்கிய தீவிரமான தேவையை வாசகன் மனதில் உருவாக்குகிறது. இது ஒரு diagnosis போன்றது. உலகியல் வாழ்வு என்பது ஒரு நோய். அதன் அறிகுறிகள் காமம், அதிகாரம், துயரம். இந்த நோய்க்கான மருந்தை நோக்கியே நாவலின் அடுத்தடுத்த பகுதிகள் நகரப் போகின்றன என்ற எதிர்பார்ப்பை இந்த அமைப்பு வெற்றிகரமாக நிறுவுகிறது. இதன் மூலம், லௌகீக வாழ்வும், அதை நியாயப்படுத்தும் பொருள்முதல்வாதமும் இயல்பாகவே ‘கீழானவை’, ‘கடந்து செல்லப்பட வேண்டியவை’ என்ற சித்தாந்த நிலைப்பாடு வாசகனின் மனதில் பதியவைக்கப்படுகிறது. இது வேதாந்தம் கூறும் ‘சம்சாரம்’ எனும் பெருந்துயரின் புனைவு வடிவமேயன்றி வேறல்ல.

அதைத் தொடர்ந்து வரும் ‘கௌஸ்துபம்’ (திருமார்பில் அணியும் மணி), ஸ்ரீபாதத்தின் பச்சையான உலகியல் மோதல்களிலிருந்து விடுபட்டு, கலை மற்றும் மாற்றுத் தத்துவங்களின் வழியாக மெய்மையை அறியும் இடைநிலை முயற்சியைக் குறிக்கிறது. இங்குதான் சிற்பி பிரசேனனின் கலை சார்ந்த தேடலும், அஜிதனின் பௌத்த அறவியலும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. பிரசேனன், கல்லில் உறைந்திருக்கும் மெய்மையைத் தன் உளியால் தட்டி எழுப்ப முயல்கிறான். அவனது கலை, ‘சம்சாரக்’ கடலைக் கடப்பதற்கான ஒரு படகு. ஆனால், கலையின் உச்சபட்சச் சாத்தியம் என்ன? அது ஒரு படிமத்தை உருவாக்குவது மட்டுமே. பிரசேனனால் ஒரு கணநேர தரிசனத்தைக் கல்லில் வடிக்க முடிகிறதே ஒழிய, அந்த தரிசனமாகவே அவனால் மாற முடிவதில்லை. அவனது தேடல் உன்னதமானது, ஆனால் அது ஒரு குறியீட்டை மட்டுமே சென்றடைகிறது. மெய்மையை அல்ல. இதேபோல, அஜிதனின் பௌத்தப் பாதை, நாவலில் மிகுந்த மரியாதையுடன் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அதன் கருணை, தர்க்க ஒழுங்கு, அற உணர்வு ஆகியவை வேதாந்தத்திற்கு ஒரு வலிமையான மாற்றாகவே தோன்றுகின்றன. ஆனால், நாவல் பௌத்தத்தின் இறுதி இலக்காக ‘சூனியத்தை’ முன்னிறுத்துகிறது. அது, பிரபஞ்சத்தின் துயரத்தைக் கண்டு, அதன் இருப்பையே ‘இல்லை’ என்று நிராகரிக்கும் ஒரு துறவுப் பாதை. அஜிதனின் பாதை, துயரத்திலிருந்து விடுபட வழிகாட்டுகிறது. ஆனால் அது பிரபஞ்சத்தை ஒரு ஆனந்தமான லீலையாகக் காணவில்லை. இந்த இடத்தில், வேதாந்தம் தன்னை நுட்பமாக மேலிருத்திக் கொள்கிறது. அது பிரபஞ்சத்தை நிராகரிக்கவில்லை. மாறாக அதை பிரம்மத்தின் வெளிப்பாடாக, ‘ஆம்’ என்று ஏற்றுக்கொண்டு கொண்டாடுகிறது. எனவே, கௌஸ்துபம் பகுதியில் முன்வைக்கப்படும் கலை, பௌத்தம் போன்ற மாற்றுப் பாதைகள் உன்னதமானவையாக இருப்பினும், அவை ‘முழுமையற்றவை’ என்ற குறிப்புணர்த்தல் ஆழமாகப் பதியவைக்கப்படுகிறது. அவை இறுதிப் புள்ளியான மணிமுடியை நோக்கிய பயணத்தில் மதிப்புமிக்க இடைத்தங்கல் மட்டுமே. அவை பயணத்தின் முடிவல்ல.

இறுதியாக, ‘மணிமுடி’ (கிரீடம்) நாவலின் தத்துவ உச்சம். அது வேதாந்தத்திற்குச் சூட்டப்படும் புனைவுக் கிரீடம். ஸ்ரீபாதத்தின் குழப்பங்களும், கௌஸ்துபத்தின் தேடல்களும் இங்கு வந்து தங்கள் முழுமையை அடைகின்றன. காலம், சரித்திரம், தர்க்கம், மொழி ஆகிய அனைத்தையும் கடந்த தூய ஞானத்தின் தளமாக இது விளங்குகிறது. இங்கு, பிங்கலனின் காமமும் துயரமும் ஒரு பிரபஞ்ச தரிசனத்தில் கரைந்து போகின்றன. அஜிதனின் கூர்மையான தர்க்கம், தர்க்கத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பேருண்மையின் முன் மௌனமாகிறது. “பேதபுத்தியிலிருந்து அகந்தை, அகந்தையிலிருந்து துயரம்” (விஷ்ணுபுரம், ப. 54) போன்ற வேதாந்த சூத்திரங்கள், விவாதத்திற்கு இடமற்ற இறுதித் தீர்ப்புகளாக இங்கு ஒலிக்கின்றன. நாவலின் உச்சகட்டமான பிரளயக் காட்சியில், விஷ்ணுபுரமே வெள்ளத்தில் மூழ்கி, அனைத்தும் கரைந்து, விஷ்ணுவின் பிரபஞ்ச தரிசனம் மட்டுமே எஞ்சியிருப்பது, வேதாந்த அனுபவத்தின் புனைவுரீதியான வெற்றியாகும். மற்ற தத்துவங்கள் கேள்விகளாகவோ, பயணத்தின் படிகளாகவோ மட்டுமே சித்தரிக்கப்பட, வேதாந்தம் மட்டுமே காலம் கடந்து நிற்கும் இறுதித் தீர்வாக, மணிமுடியாக நிறுவப்படுகிறது. இந்த ஏறுமுகப் படிநிலை என்பது ஒரு திறந்த விவாதமல்ல. அது, பொருள்முதல்வாதமும் உலகியலும் ‘கீழானவை’ , ஏனைய தத்துவங்கள் ‘முழுமையற்றவை’, வேதாந்தம் ஒன்றே ‘உச்சபட்சமானது’ என்ற அதிகாரப் படிநிலையை வாசகனின் ஆழ்மனதில் நிறுவும் ஒரு சித்தாந்த உத்தி. இந்த வடிவமே, வேதாந்தத்தின் வெற்றியைப் பிரகடனம் செய்யும் ஒரு வலிமையான வாதமாகச் செயல்படுகிறது.

நாவலின் கட்டமைப்பில் உள்ள மற்றொரு ஆழமான சித்தாந்த அம்சம், அது காலத்தையும் சரித்திரத்தையும் கையாளும் விதமாகும். விஷ்ணுபுரம் நகரம் பிரளயத்தில் மூழ்கி, மீண்டும் மீண்டும் தோன்றுகிறது என்ற மைய உருவகம், இந்திய மெய்யியலின், குறிப்பாக வேதாந்தத்தின் ‘யுகக்’ கோட்பாட்டின் புனைவு வடிவமாகும். இந்தக் காலக் கோட்பாடு, சரித்திரம் என்பதை ஒரு நேர்கோட்டுப் பயணமாகப் பார்க்கும் மேற்கத்தியப் பார்வைக்கு முற்றிலும் எதிரானது. மேற்கத்திய மற்றும் செமிட்டிக் மதங்களின் நேர்கோட்டுப் பார்வையில், சரித்திரம் என்பது ஒரு தொடக்கமும் (படைப்பு), ஒரு குறிப்பிட்ட முடிவும் (இறுதித் தீர்ப்பு) கொண்ட பயணம். இதில் ஒவ்வொரு நிகழ்வும் தனித்துவமானது, மீண்டும் நிகழாதது. இது பகுத்தறிவு, அறிவியல், வரலாற்று வளர்ச்சி, சமூக மாற்றம் போன்ற கருத்தாக்கங்களுக்கு அடிப்படையாக அமைகிறது. ஒரு நிகழ்வு நடந்தால், அதன் விளைவுகள் வரலாற்றை நிரந்தரமாக மாற்றுகின்றன. எனவே, மனிதனின் செயல்பாடுகள், புரட்சிகள், சமூக நீதிக்கான போராட்டங்கள் ஆகியவை அர்த்தம் பெறுகின்றன. ஆனால், ‘விஷ்ணுபுரம்’ முன்வைக்கும் சுழற்சிக் காலப் பார்வையில், சிருஷ்டி-ஸ்திதி-சம்ஹாரம் என்ற சக்கரம் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்கிறது. விஷ்ணுபுரம் மூழ்குவதும் தோன்றுவதும் ஒரு குறிப்பிட்ட, தனித்துவமான வரலாற்று நிகழ்வல்ல. அது காலந்தோறும் நிகழும் ஒரு பிரபஞ்ச லீலை. இந்தக் காலப் பார்வையின் சித்தாந்தத் தாக்கம் மிக ஆழமானது. இது, பகுத்தறிவை அடிப்படையாகக் கொண்ட வரலாற்றுப் பார்வையை நிராகரித்து, உள்ளுணர்வை அடிப்படையாகக் கொண்ட தொன்மப் பார்வைக்கு முதன்மை அளிக்கிறது. வரலாறு என்பதே ஒரு முடிவற்ற சுழற்சி என்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுத் தருணத்தில் நிகழும் அநீதியை எதிர்த்துப் போராடுவதில் என்ன பொருள் இருக்கிறது? அனைத்தும் அந்த மாபெரும் சுழற்சியின் ஒரு பகுதியாகக் கரைந்துபோகும் என்றால், சமூக மாற்றம், அரசியல் புரட்சி போன்ற கருத்துக்கள் அவற்றின் தீவிரத்தை இழந்துவிடுகின்றன. இந்தக் காலக் கட்டமைப்பு, வேதாந்தத்தின் மாயாவாதக் கோட்பாட்டை நேரடியாக வலுப்படுத்துகிறது. அதாவது, நாம் காணும் இந்த வரலாற்று உலகம், அதன் மாற்றங்கள், அதன் துயரங்கள் அனைத்துமே ஒரு தோற்றம் மட்டுமே. உண்மையான மெய்மை என்பது இந்தச் சுழற்சிக்கு அப்பாற்பட்ட, காலமற்ற பிரம்மம்தான். எனவே, மனிதனின் முதன்மையான நோக்கம், இந்த வரலாற்றுச் சுழற்சிக்குள் நின்று போராடுவதல்ல. மாறாக, இந்தச் சுழற்சியின் பின்னுள்ள பிரபஞ்ச தர்மத்தைப் புரிந்துகொண்டு, அதிலிருந்து விடுபட்டு மோட்சத்தை அடைவதே ஆகும். இவ்வாறு, நாவலின் காலக் கட்டமைப்பு, வரலாற்று இயக்கத்தை மையமாகக் கொண்ட பொருள்முதல்வாத, மார்க்சிய மற்றும் பிற சமூக மாற்றுச் சிந்தனைகளை மிக இயல்பாகவே நிராகரித்து, அவற்றை அர்த்தமற்றவையாக்குகிறது. இந்த நிராகரிப்பு, நேரடியான தத்துவ விவாதத்தின் மூலமாக அல்ல, மாறாக புனைவின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பின் மூலமாகவே நிகழ்த்தப்படுகிறது. இதுவே அதன் நுட்பமான சித்தாந்த வெற்றியாகும்.

நாவலின் வடிவம் மற்றும் காலக் கோட்பாடு ஒரு வேதாந்தப் படிநிலையை நிறுவுகிறது என்றால், அந்தப் படிநிலையை உயிர்ப்பித்து, வாசகனின் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைப்பது பாத்திரங்களுக்கு வழங்கப்படும் குரல்களின் அரசியலே. ஒரு தத்துவப் புனைவில், சிந்தனைகள் என்பவை வெற்றிடத்தில் பிறப்பதில்லை. அவை குறிப்பிட்ட பாத்திரங்களின் குரல்கள் வழியாகவே உயிர் பெறுகின்றன. அந்தக் குரலுக்குப் புனைவுலகில் என்ன அதிகாரம் வழங்கப்படுகிறதோ, அதுவே அந்தச் சிந்தனையின் தலைவிதியையும் தீர்மானிக்கிறது. மிகையீல் பக்தின் (Mikhail Bakhtin) குறிப்பிடும் ‘பல்குரல் தன்மை’ கொண்ட ஒரு நாவலில், ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் சித்தாந்தக் குரலுக்கும் சமமான மதிப்பு அளிக்கப்பட்டு, அவை ஒன்றோடொன்று மோதி, உரையாடி, ஒரு திறந்த விவாதக் களத்தை உருவாக்கும். ஆனால், ஜெயமோகனின் ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல், தோற்றத்தில் ஒரு தத்துவ உரையாடல் களமாகத் தெரிந்தாலும், அதன் உள்ளியக்கத்தில் மிக நுட்பமான ஒரு அதிகாரப் படிநிலையை நிறுவுகிறது. இங்கு எல்லாக் குரல்களும் சமமானவை அல்ல. இந்த நாவலில், ஒரு தத்துவம் அதன் தர்க்க வலிமையால் மட்டும் வெற்றி பெறுவதோ தோல்வியடைவதோ இல்லை. மாறாக, அந்தத் தத்துவத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பாத்திரத்தின் வடிவமைப்பு, அவருக்கு அளிக்கப்படும் நம்பகத்தன்மை மற்றும் புனைவின் ஓட்டத்தில் அவர் நிறுத்தப்படும் இடம் ஆகியவற்றின் மூலமே அதன் மதிப்பு தீர்மானிக்கப்படுகிறது. ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல் எவ்வாறு தன் பாத்திரப் படைப்பின் வழியே தத்துவங்களுக்குள் ஒரு அதிகாரப் படிநிலையை உருவாக்குகிறது என்பதை விரிவாக ஆராய முயற்சிக்கலாம். பொருள்முதல்வாதம் என்பது, எவ்வாறு அதன் பிரதிநிதியைச் சிறுமைப்படுத்துவதன் மூலம் நிராகரிக்கப்படுகிறது. பௌத்தம் எவ்வாறு மரியாதையுடன் அணுகப்பட்டாலும் ஒரு ‘முழுமையற்ற’ பாதையாக இரண்டாம் இடத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறது. இறுதியாக, வேதாந்தம் எவ்வாறு அதிகாரபூர்வமான, ஐயத்திற்கிடமற்ற இறுதி உண்மையாக நிறுவனமயமாக்கப்படுகிறது என்பதை நாம் இங்கு விரிவாகவும் ஆழமாகவும் அலசி ஆராய்வோம்.

ஒரு தத்துவத்தை அதன் அறிவார்ந்த தளத்தில் எதிர்கொள்ளாமல், அதன் பிரதிநிதியைக் கேலிச்சித்திரமாக வரைந்து சிதைப்பதன் மூலம் அந்தத் தத்துவத்தையே பலவீனப்படுத்தும் உத்திக்கு விஷ்ணுபுரத்தின் பொருள்முதல்வாதச் சித்தரிப்பு ஒரு சிறந்த உதாரணம். இந்தியத் தத்துவ மரபின் வலிமையானதும், தொன்மையானதுமான உலகாயதத்தின் (சார்வாகம்) குரலாக நாவலில் பீதாம்பர மாமா பாத்திரம் இடம்பெறுகிறது. உலகாயதம் என்பது, ‘காட்சி அளவை’ மட்டுமே அறிவின் மூலமாகக் கொண்டு, ஊகங்களையும், வேதங்களையும், மறுபிறப்பு, ஆன்மா போன்ற கருத்தாக்கங்களையும் நிராகரிக்கும் ஒரு தீவிரமான நாத்திக மரபு. அதன் தர்க்க வீச்சை எதிர்கொள்வது எளிதானதல்ல. ஆனால், நாவல் இந்தச் சவாலை எப்படி எதிர்கொள்கிறது? அது பீதாம்பர மாமாவின் தர்க்கங்களை ஒருபோதும் தீவிரமான விவாதப் பொருளாக அனுமதிப்பதே இல்லை. உதாரணமாக, விஷ்ணுபுரம் கருவறையின் நாதமண்டபத்தில் எழும் தெய்வீக இசைக்கு, அங்குள்ள துளைகள் வழியே வீசும் காற்றின் அதிர்வுகளே காரணம் என்று அவர் விளக்குவது தூய பொருள்முதல்வாதப் பார்வை. இது ஒரு அறிவியல்பூர்வமான விளக்கம். இதை எதிர்கொள்வதற்கு, நாவல் மற்றொரு அறிவியல்பூர்வமான விளக்கத்தையோ அல்லது உயர்வான தத்துவார்த்த மறுப்பையோ முன்வைக்கவில்லை. மாறாக, பீதாம்பர மாமா என்ற பாத்திரத்தையே எதிர்மறையாக வடிவமைக்கிறது. அவர் எப்போதும் வெற்றிலை குதப்பித் துப்பும், எல்லாவற்றையும் எள்ளி நகையாடும் ஒரு குதர்க்கவாதி. அவரது குரலுக்கு ஞானசபையில் எந்த மதிப்பும் அளிக்கப்படுவதில்லை. அது ஏளனத்துடன் கடந்து செல்லப்படுகிறது. பிங்கலன் போன்ற முதன்மைப் பாத்திரங்கள் கூட அவரை ஒரு பொருட்டாக மதிப்பதில்லை. நாவலில் ஒரு காட்சியில், பீதாம்பரர், “கோவிலின் கட்டிடக்கலை அமைப்பு, காற்றை பல வழிகளில் பிரித்து, நாதமண்டபத்தில் உள்ள உலோக மணியை அதிரச் செய்து அந்த இசையை உருவாக்குகிறது என்று அவர் விரிவாக விளக்குகிறார்’’ விளக்க முற்படும்போது, சலிப்பும் புறக்கணிப்புமே பதிலாகக் கிடைக்கிறது (விஷ்ணுபுரம், ப. 32). அவரது விளக்கம் சரியோ தவறோ, ஆனால் அது ஒரு பௌதிகவாத அணுகுமுறை. அந்த அணுகுமுறையையே புனைவு அங்கீகரிக்க மறுக்கிறது. வாசகன், பீதாம்பர மாமாவின் தர்க்கத்தின் வலிமையை ஆராய்வதற்கு முன்பாகவே, அவரை ஒரு விரும்பத்தகாத, ஆழமற்ற பாத்திரமாக உணரும்படி நாவல் அவரைச் சித்தரிக்கிறது. இது, ஃபூக்கோ குறிப்பிடும் “கீழ்ப்படுத்தப்பட்ட அறிவு” என்பதன் துல்லியமான புனைவு வடிவம். இங்கு, பொருள்முதல்வாதம் அதன் தர்க்க வலிமையால் தோற்கடிக்கப்படவில்லை. மாறாக, அதன் குரல்வளை, அதிகார அமைப்பால் நெரிக்கப்பட்டு, அது ஒரு தகுதியான தத்துவப் போட்டியாளர் இல்லை என முத்திரை குத்தப்பட்டு விளிம்பிற்குத் தள்ளப்படுகிறது.

பொருள்முதல்வாதத்தை நாவல் நடத்திய விதத்திற்கு முற்றிலும் மாறாக, பௌத்தம் மிகுந்த மரியாதையுடனும், தீவிரத்துடனும் அணுகப்படுகிறது. அஜிதன் பாத்திரத்தின் வழியே வெளிப்படும் பௌத்தம், கருணை, தர்க்க ஒழுங்கு, ஆழமான அற உணர்வு ஆகிய அனைத்தையும் கொண்ட ஒரு வலிமையான மாற்றுப் பாதையாகவே முன்வைக்கப்படுகிறது. அவன் ஒருபோதும் கேலி செய்யப்படவில்லை. அவனது தேடல் உண்மையானது. அஜிதன், துக்கத்தைப் பற்றியும், அதன் காரணமான ஆசையைப் பற்றியும், அதை அறுக்கும் பாதையைப் பற்றியும் பேசும்போது, அவனது குரலில் ஒரு தத்துவார்த்த கனம் இருக்கிறது. வேதாந்திகளுடனான அவனது உரையாடல்கள், நாவலின் மிக முக்கியமான தத்துவச் சரடுகள். ஆனால், இந்த மரியாதைக்குப் பின்னணியில் ஒரு நுட்பமான சித்தாந்தப் படிநிலை உத்தி செயல்படுகிறது. பௌத்தம் தோற்கடிக்கப்படவில்லை. அது ‘முழுமைப்படுத்தப்படுகிறது’. நாவல், பௌத்தத்தின் இறுதி இலக்கை ‘சூனியம்’ என்ற சொல்லில் சுருக்குகிறது. இந்தச் சூனியம், பிரபஞ்சத்தின் துயரத்தைக் கண்டு, அதனை ‘இல்லை’ என நிராகரித்து, அதிலிருந்து விடுதலை பெறும் ஒரு பாதை என விளக்கப்படுகிறது. இது ஒரு எதிர்மறைப் பாதை. இது துயரத்தை அறுக்கிறது, ஆனால் ஆனந்தத்தை அளிப்பதில்லை. இதற்கு நேர்மாறாக, வேதாந்தம் முன்வைக்கும் ‘பூர்ணம்’ என்ற கருத்தாக்கம் நிறுவப்படுகிறது. வேதாந்தம் பிரபஞ்சத்தை நிராகரிக்கவில்லை. அது, துயரம், இன்பம், படைப்பு, அழிவு அனைத்தையும் பிரம்மத்தின் ஆனந்தமயமான லீலையாக, ‘ஆம்’ என்று ஏற்றுக்கொள்கிறது. அஜிதனின் பாதை, உலகின் துயரத்தைக் கண்டு உருகி, அதிலிருந்து வெளியேற முனைகிறது. ஆனால் சிரவண மகாபிரபு போன்ற வேதாந்தியோ, “இந்த பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் ஒரு சிறு தும்மல் எனப் பிரளயம் நிகழ்கிறது. அனந்தகோடி உயிர்கள் அழிகின்றன. மறுகணம் புதிய உயிர்கள் பிறக்கின்றன. அதன் பொருளின்மையை உணர்பவன் துயருறுவதில்லை. அதன் பிரம்மாண்டமான அழகை உணர்பவன் பேரின்பம் கொள்கிறான்” என்ற சாராம்சத்தையே முதன்மைப்படுத்தி, துயரத்தையே ஒரு பிரபஞ்ச லீலையின் பகுதியாகக் காட்டி, அதை ஆனந்தமாக மாற்றுகிறார். இங்குதான் நாவலின் நுட்பமான உத்தி அடங்கியுள்ளது. அது பௌத்தத்தை நேரடியாகத் தாக்காமல், அதை ‘முழுமையற்றது’ என்று காட்டுகிறது. பௌத்தம் ஒரு உன்னதமான பாதைதான். ஆனால் அது பேருண்மையின் ஒரு பகுதியை மட்டுமே (துக்கம் உண்டு, அதை நீக்கலாம்) பார்க்கிறது. அதன் மறுபக்கமான பிரபஞ்ச ஆனந்தத்தை அது காணத் தவறுகிறது என்ற குறிப்புணர்த்தல் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஒரு தத்துவத்தை அதன் வலிமைகளை அங்கீகரிப்பது போலப் பாவனை செய்து, பிறகு அதைவிட ‘முழுமையான’ ஒன்று இருப்பதாகக் காட்டுவதன் மூலம், அந்தத் தத்துவத்தைத் தனது படிநிலைக்குள் வெற்றிகரமாக இழுத்துக்கொள்கிறது. பௌத்தம், வேதாந்த மணிமுடியை அடைவதற்கான பயணத்தில் ஒரு மதிப்புமிக்க, ஆனால் கடந்து செல்லப்பட வேண்டிய, ஒரு ‘கௌஸ்துபம்’ மட்டுமேயாக மாற்றப்படுகிறது.

பொருள்முதல்வாதம் நிராகரிக்கப்பட்டு, பௌத்தம் முழுமையற்றதாகக் காட்டப்பட்ட பிறகு, வேதாந்தம் மட்டுமே புனைவின் ஒரேயொரு அதிகாரபூர்வமான குரலாக எஞ்சி நிற்கிறது. பவதத்தர், சிரவண மகாபிரபு போன்ற வேதாந்த குருக்களின் குரல்கள், விவாதத்திற்குரிய கருத்துக்களாக முன்வைக்கப்படாமல், தீர்க்கமான, ஐயத்திற்கிடமற்ற உண்மைகளாகப் பிரகடனப்படுத்தப்படுகின்றன. பிங்கலனின் கட்டுக்கடங்காத ஆன்மக் குழப்பங்களுக்கும், அஜிதனின் கூர்மையான தர்க்கங்களுக்கும் அவர்களே இறுதிப் பதிலை வழங்குகிறார்கள். “பேதபுத்தியிலிருந்து அகந்தை, அகந்தையிலிருந்து துயரம்” போன்ற சூத்திரங்கள், நாவலின் மைய உண்மைகளாக மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கின்றன. மற்ற தத்துவவாதிகள் விவாதிக்கிறார்கள். ஆனால் வேதாந்திகள் பிரகடனம் செய்கிறார்கள். அவர்களது பாத்திரங்கள், தனிப்பட்ட தேடல் கொண்ட மனிதர்களாக அன்றி, காலமற்ற உண்மையைப் போதிக்கும் நிறுவனங்களின் பிரதிநிதிகளாகவே தோன்றுகிறார்கள். நாவலின் இறுதிப் பகுதியில், காலம் கரைந்து, தர்க்கங்கள் மௌனித்து, விஷ்ணுபுரமே ஒரு பிரம்மாண்டமான பிரபஞ்ச தரிசனமாக மாறுவது, இந்த வேதாந்த அனுபவத்தின் வெற்றிக்கு நாவல் அளிக்கும் உச்சபட்சப் புனைவு அங்கீகாரமாகும். மற்ற தத்துவங்கள் கேள்விகளாகவும், பயணத்தின் படிகளாகவும் நிற்க, வேதாந்தம் மட்டுமே முழுமையான தீர்வாக, இறுதி தரிசனமாக, ஐயத்திற்கிடமற்ற மணிமுடியாக நிறுவப்படுகிறது.

இவ்வாறு பாத்திரப் படைப்பின் வழியே ஒரு சித்தாந்த மேலாதிக்கத்தை நிறுவும் விஷ்ணுபுரம், இந்தியத் தத்துவங்களுக்குள் ஒரு படிநிலையை உருவாக்குவதோடு தனது பயணத்தை நிறுத்திக்கொள்வதில்லை. மாறாக, அது தனது கட்டமைப்பின் மூலமாகவும், உலகப் பார்வையின் மூலமாகவும் நவீன மேற்கத்தியச் சிந்தனையின் அடிப்படைக் கூறுகளையே மறைமுகமாக ஆனால் மிகத் திட்டவட்டமாக நிராகரிக்கிறது. இந்த நிராகரிப்பு, காண்ட், ஹெகல், மார்க்ஸ் போன்ற தத்துவவாதிகளின் பெயர்களைக் குறிப்பிட்டு நடத்தப்படும் நேரடி விவாதமல்ல. இது ஒரு நுட்பமான, ஆழமான கட்டமைப்புரீதியான நிராகரிப்பு. விஷ்ணுபுரம் புனைவுலகம், நவீனத்துவத்தின் மைய அச்சுகளான தனிநபர்வாதம், பகுத்தறிவுவாதம் மற்றும் வரலாற்றுவாதம் ஆகியவற்றைத் தனது கதையோட்டத்தின் மூலமே விசாரித்து, இறுதியில் அவற்றின் போதாமையை நிறுவுகிறது. இதன் மூலம், அது தொன்மம், தர்மம், உள்ளுணர்வு ஆகியவற்றை அடித்தளமாகக் கொண்ட ஒரு ‘தேசியத் தத்துவத்தை’ உருவாக்கும் பிரயத்தனத்தில் ஈடுபடுகிறது. விஷ்ணுபுரம் எவ்வாறு நவீனத்துவத்தின் இந்த அடிப்படைகளை மௌனமாக்குகிறது என்பதை இரு தளங்களில் மேலும் ஆராய முயற்சிக்கலாம். முதலாவது, மேற்கத்திய ‘தனிநபர்’ என்ற கருத்தாக்கத்தை, ‘தர்மம்’ என்ற பிரபஞ்ச நியதியின் முன் எவ்வாறு கரைக்கிறது என்பது. இரண்டாவது, பகுத்தறிவின் அத்தியாவசியமான ஆற்றலை மறுத்து, உள்ளுணர்வு தரிசனத்திற்கு எவ்வாறு இறுதி அதிகாரத்தை வழங்குகிறது என்பது.

ஐரோப்பிய அறிவொளிக் காலத்திற்குப் பிந்தைய நவீன உலகின் ஆகப்பெரிய கண்டுபிடிப்பு ‘தனிநபர்’ என்பதாகும். மதம் மற்றும் சமூகத்தின் கூட்டான அடையாளங்களிலிருந்து விடுபட்டு, தனது பகுத்தறிவாலும், சுதந்திரத்தாலும், உரிமைகளாலும் தன்னை வரையறுத்துக்கொள்ளும் தனிநபர் என்பதே நவீன மனிதவுரிமை, தாராளவாத மற்றும் இருத்தலியல் சிந்தனைகளின் அச்சாணி. தனிநபரின் மகிழ்ச்சி, அவனது சுதந்திரமான தேர்வு, அவனது இருத்தலியல் வேதனை ஆகியவையே நவீன இலக்கியத்தின் மையப் பேசுபொருட்கள். ஒரு நவீன இலக்கிய நாயகன், சமூகத்திற்கோ, கடவுளுக்கோ, பிரபஞ்சத்திற்கோ எதிராக நின்று தனது தனித்துவத்தை நிலைநாட்டப் போராடுகிறான். விஷ்ணுபுரம், இந்த நவீன ‘தனிநபர்’ என்ற கருத்தாக்கத்தை நேரடியாக எதிர்கொள்கிறது. குறிப்பாக, பிங்கலன் பாத்திரம் ஒரு முழுமையான நவீன, இருத்தலியல் நாயகனின் அத்தனை இயல்புகளையும் கொண்டிருக்கிறான். அவனது பிறப்பு குறித்த தாழ்வு மனப்பான்மை, சமூகத்தால் ஒதுக்கப்படுதலின் வலி, கட்டுக்கடங்காத காமம், அர்த்தத்தைத் தேடி அலையும் அவனது ஆன்மாவின் தீராத தவிப்பு என அனைத்தும் ஒரு நவீன மனிதனின் அக நெருக்கடிகளையே பிரதிபலிக்கின்றன. அவனது வேதனை உண்மையானது. அவனது கிளர்ச்சியும் உண்மையானது. நாவல், இந்தத் தனிமனிதனின் இருத்தலியல் வேதனையை மிக நுட்பமாகச் சித்தரிக்கிறது. ஆனால், இங்குதான் ஜெயமோகன் ஒரு திட்டவட்டமான சித்தாந்தத் திருப்பத்தை நிகழ்த்துகிறார். பிங்கலனின் பிரச்சினை நவீனத்துவமுடையது, ஆனால் அதற்கான தீர்வு திட்டவட்டமாக நவீனத்துவத்திற்கு எதிரானது. ஒரு மேற்கத்திய இருத்தலியல் நாயகன், பிரபஞ்சத்தின் அர்த்தமின்மையை எதிர்கொண்டு, தனது சுதந்திரமான தேர்வின் மூலம் தனக்கான அர்த்தத்தை உருவாக்குவான் (சாத்தர்) அல்லது அந்த அர்த்தமின்மைக்கு எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்வதிலேயே தனது மாண்பைக் காண்பான் (காஃம்யூ). ஆனால் பிங்கலனுக்கு வழங்கப்படும் தீர்வு என்ன? அவனது தனித்துவத்தின், அவனது ‘நான்’ எனும் அகங்காரத்தின் மூலமான அவனது துயரங்கள், அந்த ‘நான்’ என்பதே ஒரு மாயை என்றும், அது ஒரு பிரபஞ்சப் பெரு நியதியான ‘தர்மத்திற்கு’ கட்டுப்பட்டது என்றும் உணர்வதில் கரைகிறது. அவனது இரட்சிப்பு, சுய-உணர்தலில் (self-realization) இல்லை. சுய-அழித்தலில் இருக்கிறது. ‘தர்மம்’ என்பது விஷ்ணுபுரத்தில் வெறும் ஒழுக்க விதி அல்ல. அது பிரபஞ்சத்தை இயக்கும் ஒரு மாபெரும் சமநிலை. அந்த தர்மத்தின் முன், தனிமனிதனின் விருப்பு வெறுப்புகள், ஆசைகள், உரிமைகள் ஆகியவை கடந்து செல்லப்பட வேண்டிய அற்பமான தடைகளாகவே சித்தரிக்கப்படுகின்றன. பிங்கலனின் காமம், அவனது தனிப்பட்ட துயரம், இறுதியில் வேதாந்தம் முன்வைக்கும் ‘பேதபுத்தியின்’ (தன்னை பிரபஞ்சத்திலிருந்து வேறாகக் காணும் புத்தி) தவிர்க்கவியலாத வீழ்ச்சியாகவே சித்தரிக்கப்படுகிறது. அவனது தனித்துவம் ஒரு சித்தாந்த நிரூபணத்திற்கான கருவியாக மாற்றப்படுகிறது. ஆக, நவீனத்துவம் கொண்டாடும் தனிநபரின் சுதந்திரத்தை விஷ்ணுபுரம் நிராகரித்து, அந்த இடத்தில் ஒரு பிரபஞ்ச தர்மத்தின் மேலாதிக்கத்தை நிறுவுகிறது. இது, தனிநபர் உரிமைகளை மையமாகக் கொண்ட நவீன அரசியல்-சமூகப் பார்வைக்கு எதிரான ஒரு தெளிவான ஆன்மிக-அரசியல் நிலைப்பாடாகும்.

தனிநபர்வாதத்தைப் போலவே, நவீன மேற்கத்திய அறிவு மரபும் ரெனே டெகார்ட் என்பவரிலிருந்து தொடங்கி அறிவொளிக் காலம் வரை, பகுத்தறிவின் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையைக் கட்டமைத்தது. மெய்மையை அடைவதற்கான முதன்மையான, நம்பகமான கருவி பகுத்தறிவே. மதம், மரபு, உள்ளுணர்வு, இறை வெளிப்பாடு ஆகியவற்றின் அதிகாரத்தை அது கேள்விக்குட்படுத்தி, தர்க்கத்தின் ஆட்சியை நிறுவியது. விஷ்ணுபுரம், பகுத்தறிவை அப்பட்டமாக நிராகரித்துவிடவில்லை. அது பகுத்தறிவின் ஆற்றலை அங்கீகரிக்கிறது. பீதாம்பர மாமாவின் பொருள்முதல்வாதத் தர்க்கமும், அஜிதனின் பௌத்தத் தர்க்கமும் கூர்மையானவை, சக்திவாய்ந்தவை. அவை ஒரு எல்லை வரை பயணிக்கின்றன. அஜிதனின் தர்க்கம், உலகின் நிலையாமையையும், துக்கத்தின் காரணத்தையும் மிகத் தெளிவாகப் பகுத்துக்காட்டுகிறது. ஆனால், நாவலின் கட்டமைப்பின்படி, பகுத்தறிவிற்கு ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத உச்சவரம்பு உள்ளது. அதனால், உலகின் இயக்க விதிகளைப் பகுக்க முடியும், ஆனால் அந்த இயக்கத்திற்கு ஆதாரமான மூலத்தை, அந்தப் பிரபஞ்ச நாடகத்தின் சாரத்தை அதனால் தொட முடிவதில்லை. அஜிதனின் தர்க்கம் அவனை சூனியம் வரை அழைத்துச் செல்கிறது. ஆனால் வேதாந்தம் கூறும் ‘பூர்ணம்’ என்ற ஆனந்தமயமான முழுமையை அவனால் தர்க்கத்தின் மூலம் அடைய முடிவதில்லை. ஒரு புள்ளியில் தர்க்கம் மௌனமாகிவிட, அனுபவம் மட்டுமே பேசுகிறது. நாவலின் உச்சபட்ச உண்மைகள் அனைத்தும் தர்க்கத்தைக் கடந்தே வெளிப்படுகின்றன. அவை உள்ளுணர்வின் மூலம், யோகப் பயிற்சியின் மூலம், குருவின் அருளால் கிட்டும் பக்தியின் மூலம் அடையும் ஒரு ‘தரிசனமாகவே’ காட்டப்படுகின்றன. பிங்கலன் இறுதியில் அடைவது ஒரு தர்க்கரீதியான முடிவை அல்ல. அது ஒரு பிரபஞ்ச தரிசனம். விஷ்ணுபுரத்தின் கருவறையில் ஒலிப்பது காற்றின் அதிர்வா அல்லது தெய்வீக நாதமா என்ற கேள்விக்கு, தர்க்கம் ஒரு பதிலைச் சொல்கிறது. ஆனால் தரிசனம் மற்றொரு அனுபவத்தை அளிக்கிறது. இந்த இடத்தில், புனைவு தனது தேர்வை மிகத் தெளிவாக நிகழ்த்துகிறது. அது, தர்க்கரீதியான விளக்கத்தைவிட, உள்ளுணர்வு சார்ந்த அனுபவத்திற்கே முதன்மையும், இறுதி அதிகாரமும் அளிக்கிறது. இது, பகுத்தறிவை மையமாகக் கொண்ட மேற்கத்திய அறிவு மரபை இரண்டாம் பட்சமாக்கி, உள்ளுணர்வை அடிப்படையாகக் கொண்ட ‘கீழைத்தேய’ ஆன்மிக மரபை உயர்த்திப் பிடிக்கும் ஒரு வெளிப்படையான முயற்சியாகும். இதன் மூலம், தர்க்கம் மற்றும் அறிவியல் பார்வை மீது கட்டமைக்கப்பட்ட நவீனத்துவத்தின் அறிவுசார் அதிகாரம் கேள்விக்குட்படுத்தப்பட்டு, அதற்கு மாற்றாக குரு, யோகம், தரிசனம் ஆகியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு ஆன்மிக அதிகார மையம் நிறுவப்படுகிறது.

நவீனத்துவத்தின் அடிப்படைகளை இவ்வளவு ஆழமாக மறுதலிக்கும் விஷ்ணுபுரம், எந்தச் சித்தாந்த மையத்திலிருந்து இயங்குகிறது என்ற கேள்வி எழுகிறது. ஜெயமோகனின் ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல், ஒரு குறிப்பிட்ட வேதாந்தச் சார்பு கொண்ட சித்தாந்தத்தை நிறுவும் நுட்பமான கலைவடிவம் என்பதை அதன் கட்டமைப்பு, பாத்திரப் படிநிலை மற்றும் பிற சிந்தனைகளை அது நிராகரிக்கும் விதம் ஆகியவற்றின் வழியே விரிவாக ஆராயலாம். ஆனால், அந்தச் சித்தாந்த நிறுவல் எந்த மனநிலையிலிருந்து, எந்தத் தத்துவார்த்த மையத்திலிருந்து நிகழ்கிறது என்பது ஒரு ஆழமான, நுணுக்கமான கேள்வியாகும். குறிப்பாக, அது நவீன மேற்கத்தியச் சிந்தனைகளை மறைமுகமாக நிராகரிக்கும்போது, அந்த நிராகரிப்பு, எட்வர்ட் செய்ட் தனது ‘ஓரியண்டலிசம்’ நூலில் விவரித்தது போன்ற ஒரு பின்காலனியத் தற்காப்பு மனநிலையிலிருந்து நிகழ்கிறதா? அதாவது, தன்னை வரையறுத்துக்கொண்ட ‘மேற்கு’ என்ற மையத்திற்கு எதிராக, தன்னை ஒரு எதிர்-அடையாளமாக கட்டமைக்கும் ஒரு எதிர்வினைச் செயலா? இந்தக் கேள்விக்கு எதிர்மறையான பதிலே கிடைக்கிறது. விஷ்ணுபுரம் தனது சித்தாந்தத்தை ஒரு பின்காலனியத் தற்காப்புப் பார்வையின் கோணத்தில் முன்வைக்கவில்லை. மாறாக, அது இந்திய வேதாந்த மரபின் நூற்றாண்டுகள் வயதான ‘மதப்பெருமிதம்’ மற்றும் நாகரிக மேன்மை குறித்த ஒரு இறையாண்மை மேலாதிக்கம் மிகைத்த மையத்திலிருந்தே தன்னைப் பிரகடனம் செய்துகொள்கிறது. அதன் பார்வை, “நாங்கள் நீங்கள் அல்ல” என்று மேற்குடன் தன்னை ஒப்பிட்டு எதிர்வினையாற்றுவதல்ல. மாறாக, “நாங்கள் மட்டுமே முழுமையானவர்கள், நீங்கள் எங்கள் முழுமையின் ஒரு பகுதி அல்லது பிழைபட்ட வடிவம்” என்றுரைக்கும் ஒரு சுய-சார்பு மிக்க, பிரபஞ்சளாவிய பார்வையாகும். இது ஒரு எதிர்-பிரதி (counter-narrative) அல்ல. இது தன்னைத்தானே மூலப் பிரதியாக முன்வைக்கும் ஒரு பெருமிதத்தின் சுய பிரகடனம்.

எட்வர்ட் செய்டின் ஓரியண்டலிசக் கோட்பாட்டின்படி, மேற்கு, தனக்கு நேர்மாறான, எளிமைப்படுத்தப்பட்ட, கவர்ச்சியான, ஆனால் பலவீனமான ஒரு ‘கிழக்கை’ உருவாக்கி, அந்தப் படிமத்தின் வழியாகத் தனது சொந்த அதிகாரத்தையும், அறிவார்ந்த மேலாதிக்கத்தையும் நிறுவிக்கொண்டது. இதற்கான பின்காலனிய எதிர்வினை, பெரும்பாலும் ஒரு ‘தலைகீழ் ஓரியண்டலிசமாகவே’ (Reverse Orientalism) இருக்கிறது. அது, மேற்கு எதையெல்லாம் தனது விழுமியங்களாகக் கொண்டாடுகிறதோ (பகுத்தறிவு, தனிநபர்வாதம், நேர்கோட்டு வரலாறு), அவற்றையெல்லாம் நிராகரித்து, தனக்கான விழுமியங்களை (உள்ளுணர்வு, கூட்டான அடையாளம், சுழற்சிக் காலம்) எதிர்முனையில் நிறுத்தித் தன்னை வரையறுத்துக்கொள்கிறது. இந்த இருமுனைப் பார்வையில், ‘மேற்கு’ என்ற ‘பிறர்’ (The Other) எப்போதும் உரையாடலின் மையத்தில் இருக்கிறான். அவனது நிராகரிப்பின் மூலமாகவே இவனது அடையாளம் உறுதி செய்யப்படுகிறது. இது ஒரு பதற்றமான, தற்காப்புணர்வு கொண்ட உரையாடலாகும். ஆனால், விஷ்ணுபுரம் செயல்படும் தளம் இதுவல்ல. அது ‘வேதாந்தப் பெருமிதம்’ என்ற வேறுபட்ட மையத்திலிருந்து இயங்குகிறது. இந்தப் பார்வை, ஒரு தற்காப்பு நிலையிலிருந்து பிறப்பதில்லை. அது ஒரு முழுமையின், பூரணத்தின் மீதான ஆழமான நம்பிக்கையிலிருந்து பிறக்கிறது. இதன்படி, வேதாந்தம் என்பது ஒரு குறிப்பிட்ட புவியியல் அல்லது வரலாற்றுப் பகுதியில் தோன்றிய தத்துவம் மட்டுமல்ல. அதுவே பிரபஞ்சத்தின் காலமற்ற, சனாதனமான மெய்மை. எனவே, பிற தத்துவங்களோ, பிற நாகரிகங்களோ ஒரு அரசியல்ரீதியான போட்டியாளராகவோ, சம பலம் கொண்ட ‘பிறராகவோ’ பார்க்கப்படுவதில்லை. மாறாக, அவை இந்தப் ‘பரிபூரணம்’ எனும் முழுமையான உண்மையின் முழுமையற்ற வெளிப்பாடுகளாகவோ அல்லது தவறான புரிதல்களாகவோ மட்டுமே பார்க்கப்படுகின்றன. இங்கு, பிற தத்துவங்கள் அழிக்கப்பட வேண்டிய எதிரிகள் அல்ல. அவை உள்வாங்கப்பட்டு, தமது உரிய படிநிலையில் பொருத்தப்பட வேண்டிய கீழ்நிலைப் படிகள். இது எதிர்வினையாற்றும் அரசியல் அல்ல. இது அனைத்தையும் தன்னுள் கிரகித்துக்கொள்ளும் ஒரு பிரபஞ்சப் பார்வை.

இந்தக் கோட்பாட்டு வேறுபாட்டை விஷ்ணுபுரம் புனைவில் மிகத் தெளிவாகக் காணலாம். நாவல், நவீனத்துவத்தின் அடிப்படைகளான பகுத்தறிவையோ, தனிநபர்வாதத்தையோ ஒரு சமதையான ‘பிறராக’ ஒருபோதும் எதிர்கொள்வதில்லை. ஓரியண்டலிசச் சட்டகத்தில் ஒரு விவாதம் நிகழ்ந்தால், அது ஒரு நேரடியான மோதலாக, இருதரப்பும் சமபலத்துடன் வாதிடும் களமாக இருந்திருக்கும். ஆனால் விஷ்ணுபுரம் அதைச் செய்யவில்லை. அது, இந்தப் ‘பிற’ சிந்தனைகளைத் தனது பிரம்மாண்டமான வேதாந்த அமைப்பிற்குள் ஒரு துணை அங்கமாக உள்வாங்கிக் கொள்கிறது. இதற்கு உதாரணமாக, பகுத்தறிவின் உள்வாங்கலைக் குறிப்பிடலாம். நாவல், “உங்கள் பகுத்தறிவு தவறு, எங்கள் உள்ளுணர்வே சரி” என்று ஒரு இருமைப் பார்வையை முன்வைக்கவில்லை. அது, அஜிதன் போன்ற பாத்திரங்களின் வழியே பகுத்தறிவின் வலிமையை, அதன் கூர்மையை, அதன் அற உணர்வை மிகுந்த மரியாதையுடன் அங்கீகரிக்கிறது. ஆனால், அது பகுத்தறிவை ஒரு கருவியாக மட்டுமே பார்க்கிறது. ஒரு இறுதி மெய்மையாக அல்ல. பகுத்தறிவு, இந்த உலகத்தைப் பகுத்துப் பார்க்க உதவும் ஒரு ஏணி, ஆனால் அந்த ஏணியின் உச்சியில், தர்க்கத்தைக் கடந்த ஒரு தரிசன வெளி இருக்கிறது. அஜிதனின் தர்க்கம் அவனை ‘சூனியம்’ வரை அழைத்துச் செல்கிறது. அது ஒரு மகத்தான சாதனைதான். ஆனால் வேதாந்தத்தின் பார்வை, “சூனியமும் சரிதான், ஆனால் அது முழுமையல்ல. அது பூரணத்தின் ஒரு எதிர்மறை முகம் மட்டுமே” என்று கூறி, பௌத்தத்தையே தனது படிநிலையின் ஒரு அங்கமாக்கி விடுகிறது. இது நிராகரிப்பு அல்ல. இது உள்வாங்கல். இது பௌத்தத்தை ஒரு ‘பிறராக’ பார்க்கவில்லை. ஒரு ‘முழுமையற்றதாகவே’ பார்க்கிறது. பகுத்தறிவை ஒரு எதிரியாகக் கருதாமல், வேதாந்த தரிசனத்தை நோக்கிய பயணத்தின் ஒரு ஆரம்பப் படியாக அது அங்கீகரிக்கப்படுகிறது. இதே உள்வாங்கல் உத்திதான் தனிநபர்வாத விஷயத்திலும் கையாளப்படுகிறது. பிங்கலனின் இருத்தலியல் வேதனை, ஒரு மேற்கத்திய நாவலில் வருவது போலவே தீவிரமாக, உண்மையாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறது. அவனது தனிமையுணர்வும், கலகமும் கொண்டாடப்படுகின்றன. ஆனால், இந்தத் தனிநபர்வாத வேதனையை நாவல் எப்படிப் புரிந்துகொள்கிறது? அதை ‘பேதபுத்தி’ என்ற வேதாந்தச் சொல்லாடலுக்குள் கொண்டுவருகிறது. அதாவது, தன்னைப் பிரபஞ்சத்திலிருந்து வேறானவன், தனித்தவன் என்று நினைக்கும் அறியாமையே துயரத்திற்குக் காரணம். எனவே, தனிமனிதனின் துயரம் ஒரு தீர்க்கமுடியாத புதிர் அல்ல. அது ஒரு ஆன்மிக நோய். அதற்கான தீர்வு, தன்னை மேலும் தீவிரமாக நிலைநிறுத்திக்கொள்வதில் இல்லை. தன்னைப் பிரபஞ்சப் பெருவெளியில் கரைத்துக்கொள்வதில் இருக்கிறது. இங்கு, நவீனத்துவத்தின் மையப் பிரச்சினையான ‘தனிநபர் துயரம்’ எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, அதற்கான தீர்வு வேதாந்தத்திலிருந்து வழங்கப்படுகிறது. இதன்மூலம், தனிநபர்வாதம் என்ற ‘பிற’ சிந்தனை எதிர்க்கப்படவில்லை. அது வேதாந்தத்தின் நோய்-தீர்க்கும் முறைக்குள் ஒரு நோயாளியாக உள்வாங்கப்பட்டுவிடுகிறது.

ஒரு சித்தாந்தத்தின் மையம், அது பயன்படுத்தும் மொழியின் தொனியிலேயே வெளிப்பட்டுவிடும். ஒரு பின்காலனிய, தற்காப்பு மனநிலை கொண்ட பிரதியின் மொழி, எப்போதும் ஒருவிதப் பதற்றத்துடனும், தன்னை நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயத்துடனும் ஒலிக்கும். அது எப்போதும் தனது எதிராளியான மேற்கை மனதில் கொண்டே பேசும். ஆனால், விஷ்ணுபுரத்தின் அதிகாரபூர்வமான குரல்களான பவதத்தர், சிரவண மகாபிரபு போன்றவர்களின் மொழி, இந்தப் பதற்றங்களிலிருந்து முழுமையாக விடுபட்டிருக்கிறது. அது ஒரு அமைதியான, ஆழமான, தன்னிறைவு கொண்ட அதிகாரத்தின் மொழி. அவர்களின் வார்த்தைகள், விவாதத்திற்கு விடப்படும் கருத்துக்கள் அல்ல. அவை பிரகடனங்கள், சூத்திரங்கள். “பேதபுத்தியிலிருந்து அகந்தை, அகந்தையிலிருந்து துயரம்” என்பது ஒரு தற்காப்பு வாதமல்ல. அது ஒரு பிரபஞ்ச விதி குறித்த பிரகடனம். நாவலின் உச்சகட்டமான பிரளயக் காட்சியும், விஷ்ணுவின் பிரபஞ்ச தரிசனமும், “எங்கள் பார்வைக்கு அங்கீகாரம் கொடுங்கள்” என்று மேற்குலகை நோக்கிக் கேட்கும் ஒரு மன்றாட்டமல்ல. அது “இதுவே இறுதி உண்மை” என்று நிகழ்த்திக்காட்டும் ஒரு செயல்விளக்கம். இந்த மொழி, வெளியிலிருந்து ஒரு சான்றிதழை எதிர்பார்க்கவில்லை. அதுவே சான்றளிக்கும் அதிகார மையமாகத் தன்னை நிறுத்திக்கொள்கிறது. இந்த அதிகாரபூர்வமான, இறையாண்மை மேலாதிக்கம் மிக்கத் தொனியே, விஷ்ணுபுரம் ஓரியண்டலிசச் சட்டகத்திற்கு வெளியே, ஒரு சுய-சார்பு மிக்கப் பெருமிதத்தின் மையத்திலிருந்து பேசுகிறது என்பதற்கான மிக வலுவான சான்றாகும். அது பொருள்முதல்வாதத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் பீதாம்பர மாமாவைச் சிறுமைப்படுத்தும்போதும், அது ஒரு தத்துவார்த்த சமராக அல்லாமல், ஒரு நிலைபெற்ற அதிகாரத்தின் முன் நிற்கும் அற்பரின் குரலாகவே காட்டுகிறது.

இறுதியாக, அனைத்தையும் இப்படித் தொகுத்துக்கொள்ளலாம். ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவலின் பிரதிப் பகுப்பாய்வு, அதன் வடிவம் ஒரு செயலற்ற ஊடகம் அல்ல, மாறாக அதுவே ஒரு தீவிர சித்தாந்தப் பிரகடனம் என்பதை ஐயத்திற்கிடமின்றி நிறுவுகிறது. நாவலின் முப்பகுதிப் படிநிலை அமைப்பு, உலகியல் சார்ந்த பொருள்முதல்வாத நிலையிலிருந்து வாசகனை வேதாந்த ஞானத்தை நோக்கிய ஒரு திட்டமிட்ட, நேர்கோட்டுப் பயணத்தில் வழிநடத்துகிறது. அதே சமயம், அதன் சுழற்சி முறையிலான காலக் கோட்பாடு, சரித்திரத்தின் முக்கியத்துவத்தைக் குறைத்து, வரலாற்றுவாதத்தை அடிப்படையாகக் கொண்ட சிந்தனை மரபுகளை நிராகரித்து, ஒரு தொன்மவியல் பார்வைக்கு தத்துவார்த்த அங்கீகாரத்தை வழங்குகிறது. இந்தக் கட்டமைப்பின் வழியே, மாற்றுத் தத்துவங்கள் மரியாதையாக நடத்தப்பட்டாலும், அவை ‘முழுமையற்றவை’ என நுட்பமாக நிலைநிறுத்தப்பட்டு, வேதாந்தம் ஒன்றே முழுமையான, இறுதித் தீர்வாக முடிசூட்டப்படுகிறது. ஆக, ‘விஷ்ணுபுரம்’ என்பது தத்துவங்களின் சமநிலையான உரையாடல் களம் அல்ல. மாறாக, அது ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தத்தின் வெற்றியை அதன் கலை வடிவத்தின் வழியாகவே கொண்டாடும் ஒரு பிரம்மாண்டமான புனைவுச் சாசனம் ஆகும், அதன் மறுக்க முடியாத கலை மேன்மை, ஒரு குறிப்பிட்ட சித்தாந்தச் சார்புக்கு சேவை செய்வதற்காகவே மிக நேர்த்தியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மேலும், நாவல் பாத்திரப் படைப்பை ஒரு சித்தாந்தக் கருவியாக மிகத் திறமையாகக் கையாள்கிறது. தத்துவங்களை ஒரு சமதளத்தில் மோதவிடாமல், அவற்றுக்கு ஒரு செங்குத்தான படிநிலையை உருவாக்கி, அதன் அடித்தளத்தில் பொருள்முதல்வாதத்தைப் புதைத்து, இடைப்பட்ட தளத்தில் பௌத்தத்தை ஒரு படிக்கல்லாக மாற்றி, உச்சியில் வேதாந்தத்தைச் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி நிலைநாட்டுகிறது. எனவே, விஷ்ணுபுரத்தில் ஒலிப்பது பல குரல்களின் உரையாடல் அல்ல. அது ஒரு குரலின் ஆதிக்கத்தை நோக்கிய பயணமாகும், இங்கு யார் பேசுகிறார்கள் என்பது, என்ன பேசப்படுகிறது என்பதைவிட முக்கியமானதாகிறது. பாத்திரங்களுக்கு வழங்கப்படும் அதிகாரம், அவர்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் தத்துவங்களின் அதிகாரத்தைத் தீர்மானிக்கிறது. இந்த நுட்பமான குரல்களின் அரசியலின் மூலமே, விஷ்ணுபுரம் தனது கலைவடிவத்திற்குள் வேதாந்தத்தின் சித்தாந்த வெற்றியை ஒரு தவிர்க்க முடியாத பிரபஞ்ச நியதி போல வாசகனின் ஆழ்மனதில் நிறுவுகிறது.

இவ்வாறாக, ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல், தனது பிரம்மாண்டமான புனைவுலகைக் கட்டமைப்பதன் மூலம், நவீனத்துவத்தின் அடிப்படைகளை மிக ஆழமாக மறுதலித்து, ஒரு மாற்று உலகப் பார்வையை முன்வைக்கிறது. தர்மத்தின் முன் தனிநபரைக் கரைப்பதன் மூலமும், பகுத்தறிவின் எல்லைக்கு அப்பால் உள்ளுணர்வின் பலமான மேலாதிக்கத்தினை நிறுவுவதன் மூலமும், அது நவீன மேற்கின் சிந்தனை மரபை நிராகரித்துவிடுகிறது. இந்த நிராகரிப்பின் நோக்கம், ஒரு பரந்த ‘பண்பாட்டுத் தற்காப்பைக்’ காட்டிலும், ஒரு குறிப்பிட்ட ‘மதவாத பக்தி’ சார்ந்த சித்தாந்தத்தை நிறுவுவதிலேயே குவிகிறது. நாவல் முன்னிறுத்துவது ஒட்டுமொத்த இந்திய மரபுகளின் தொகுப்பல்ல, மாறாக, வேதாந்தத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒரு குறிப்பிட்ட ஆன்மிகப் பார்வைக்கு அது முதன்மை அளித்து, பௌத்தம் போன்ற பிற இந்திய அறிவியல் புரிதல்களையே தனது தர்க்க அடுக்குகளுக்குள் இரண்டாம் பட்சமாக்குகிறது. ஆகவே, தனிநபர் வாதத்தையும் பகுத்தறிவு வாதத்தையும் நிராகரிப்பது, ஒரு பரந்த ‘தேசிய தத்துவத்தை’ உருவாக்குவதற்கான அடித்தளமாக அமையவில்லை, மாறாக, குரு, யோகம், தரிசனம் ஆகியவற்றை மையமாகக் கொண்ட ஒரு பக்தி மார்க்கத்தின் மறுக்கமுடியாத அதிகாரத்தை நிறுவுவதற்கான சித்தாந்தக் களமாகவே மாறுகிறது. இது வேர்களைத் தேடும் ஒரு பயணம் என்பதை விட, ஒரு குறிப்பிட்ட மத நம்பிக்கையை அனைத்துக் கேள்விகளுக்கும் பதிலாகவும், அனைத்து விவாதங்களுக்கும் அப்பாற்பட்ட இறுதி உண்மையாகவும் நிலைநிறுத்தும் முயற்சி என்பதே மிகவும் பொருத்தமானது. இது ஒரு தற்காப்பு நடவடிக்கை என்பதை விட, மதத்தன்மையை முன்னிறுத்தும் ஒரு திட்டவட்டமான சித்தாந்தத் தாக்குதல். எனவே, ‘விஷ்ணுபுரம்’ ஒரு ஆன்மிக, தத்துவ நாவல் மட்டுமல்ல. அது முற்றிலும் மதத்தன்மையை முன்னிறுத்தி, ஒரு ஆழமான பண்பாட்டு-அரசியல் பிரதியும்கூட. அது தனது மௌனங்களின் வழியாகவே, பிறிதை நிராகரித்து, தனக்கான ஒரு சித்தாந்த தேசத்தை மிக நேர்த்தியாகக் கட்டமைக்கிறது.

ஆக, ‘விஷ்ணுபுரம்’ நாவல், பழமைவாத, வேதாந்தச் சார்பு சித்தாந்தத்தை நிறுவும்போது, மேற்கு-கிழக்கு என்ற ஓரியண்டலிச இருமைப் பார்வைக்குள் தன்னைப் பொருத்திக்கொள்வதைத் தவிர்க்கிறது. அது ஒரு பின்காலனிய எதிர்வினையாகத் தன்னைக் குறுக்கிக்கொள்ளாமல், தனது சொந்த மரபின் தொடர்ச்சியிலிருந்து வரும் ஒரு தன்னிறைவான, பெருமிதம் மிக்க மையத்திலிருந்து இயங்குகிறது. அதன் சித்தாந்த உத்தி, அரசியல்ரீதியான எதிர்ப்பு அல்ல. அது தத்துவார்த்தரீதியான உள்வாங்கல். அது பிற சிந்தனைகளை எதிரிகளாகப் பார்க்காமல், தனது பிரம்மாண்டமான படிநிலை அமைப்பில் அவற்றுக்கு ஒரு இடத்தை ஒதுக்குகிறது. எனவே, விஷ்ணுபுரத்தின் சித்தாந்தத் திட்டம் என்பது, ஒரு வெறும் மேற்கு-எதிர்ப்பு என்பதை விடப் லட்சியத்தன்மை வாய்ந்தது. அது, வேதாந்தப் பார்வையை ஒரு குறிப்பிட்ட பிராந்தியத்தின் தத்துவமாக அல்லாமல், ஒரு பிரபஞ்சளாவிய, சனாதனமான மெய்மையாக மீண்டும் நிலைநிறுத்தும் ஒரு முயற்சி. இது, தற்காப்பு நிலையில் இருந்து பிறக்கும் ஒரு எதிர்-வாதம் அல்ல. இது, “நாங்களே மையம், நாங்களே முழுமை” என்றுரைக்கும் பெருமிதத்தின் ஒரு சுய பிரகடனம். விஷ்ணுபுரம், ஒரு மாற்றுப் பிரதியாகத் தன்னை முன்வைக்கவில்லை. அது தன்னை மூலப் பிரதியாகவே காண்கிறது. அந்தப் பார்வையே அதன் கலை வடிவத்திற்கும், சித்தாந்தத்திற்கும் ஆதாரமான விசையாகச் செயல்படுகிறது. கலையின் வழியாக ஒரு சித்தாந்தம் எவ்வாறு வாசகனின் உணர்வுகளையும், சிந்தனையையும், ஆழ்மனதையும் ஊடுருவிச் சென்று தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொள்கிறது என்பதற்கு ‘விஷ்ணுபுரம்’ ஒரு இணையற்ற இலக்கிய உதாரணமாகத் திகழ்கிறது.

றியாஸ் குரானா

றியாஸ் குரானா – இலங்கையின் அக்கரைப்பற்றைச் சேர்ந்த இலக்கியச் செயற்பாட்டாளர், கவிதை சொல்லி. ஈழத்துத் தமிழ் இலக்கிய வெளியில் பின்நவீனத்துவ எழுத்துக்களுக்கான களத்தினைக் கட்டமைத்த முன்னோடி என இவரைக் குறிப்பிடலாம். பின்நவீனத்துவக் கருத்தியல் சார்ந்து ஈழத்தில் வெளிவந்த “பெருவெளி” சிற்றிதழின் நிறுவனர்களில் ஒருவர். பரந்துபட்ட வாசிப்பும் காய்தல் உவத்தல் அற்ற விமர்சனமும் இவரது அடையாளங்கள். இவரது கவிதைகள் யாவுமே குறிப்பான ஒரு பாடுபொருளை மையமாகக்கொள்ளும் பொதுவான போக்கிலிருந்து விலகிப் பல்முனைத் தளங்களை அக்கறைகொள்பவை. நவீனம் கடந்த கவிதைகளை அக்கறை கொண்டு செயற்படுபவர். ஆதி நதியிலிருந்து கிழக்குப் பக்கம் பிரிகிறது ஒரு கிளை (நுண்காவியம், முதற்பதிப்பு 2003, இரண்டாம்பதிப்பு 2006), வண்ணத்துப்பூச்சியாகிப் பறந்த கதைக்குரிய காலம் (நுண்காவியம் 2006), நாவல் ஒன்றின் மூன்றாம் பதிப்பு (கவிதைத் தொகுதி 2011), மிகுதியை எங்கு வாசிக்கலாம் (கவிதைத்தொகுதி 2013), மாற்றுப்பிரதி (கவிதைத்தொகுதி 2016) என்று இதுவரை ஐந்து படைப்புக்களைத் தமிழ் இலக்கியப் பரப்புக்கு இவர் தந்துள்ளார். வாசகர்களைத் தன்பால் ஈர்க்கும் தன்மை கொண்ட இவரது கவிதைகள் ஆங்கிலத்திலும் மலையாளத்திலும் மொழியாக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளன.